Posts

Showing posts from May, 2012

სანიშნე

Image
„და იხილა ლეღვი ერთი გზასა ზედა და მოვიდა მისა
და არარაი პოვა მას შინა, გარნა ფურცელი ხოლო.
და ჰრქუა მას: ნუღარა იყოფინ ნაყოფი შენგან საუკუნოდ.
და განხმა ლეღვი იგი მეყსეულად“ (მთ. 21,19)


უფალო, უფალო, გზაზე რომ ჩამოივლი,
ლეღვის ხის ჩრდილში და ფოთლებში
არ ვჩანვარ.

ნუ მნახავ, ნუ მნახავ,
წმინდა ბაგეები
წყევლით არ აგივსო, ჩემდა უნებურად,
რადგან, მეც მზის გულზე,
მთვარის რკალივით მოვმრგვალდი, მცურავი,
დავდივარ,
ვერ კი გამოვისხი ნაყოფი.

ჩვილის გალობას ჩემგან ვერ მოისმენ,
იესო,
ჩემს სახლთან
წყრომით ჩამოივლი,
ასე უდაბური უდაბნოს მოვჰგავარ.

მაგრამ, აივანზე, ვაზი ამოვიდა,
ასე, ნებიერად, ველურად ამოზრდილმა,
მოისხა წითელი ყურძენი,
გაიხარა,
მობრძანდი, მიირთვი.

უფალო, უფალო, გზად რომ ჩამოივლი,
გარეთ ნაძვი დგას გირჩებგამოსხმული,
ინიშნე,
იქ ვწევარ, პირქვე და უსახური,
ქარია, ტოტებს ყრმებივით გამომიწვდის,
სიზმარი მანიშნე:
-სოფლის სახლში, თაღებიან აგურის სახლში,
ჩემი პაპა რგავს ატმის და ალუბლის ნერგებს,
და ერთ-ერთი პატარა ხე,
ისე ყვავილობს,
პაპაჩემი მოიხრება,
რომ დამატოლოს. 

N

Image

ობი

ასეთ დროს
როცა
მოწყენილობა ემსგავსება ბებიაჩემის მონოლოგში
აღწერილ მოჩვენებას,
რომელიც შუაღამისას გამოეცხადა
ფისისთვის გარეთ გამოსულს,
თუთის ხეზე შემომჯდარი და წითელი
ჯუჯა კაცის იერ-სახით,
და ეს მოწყენილობა, შემოდის ჩემს ერთოთახიან ნაქირავებ
ბინის აივანზე, ჯდება წინკარში
სადაც ნაძვის გირჩის ხელა ჭუპრი
პეპლად ქცევას ცდილობს
და გუშინ შემეძლო მომექნია ცოცხი - დავინდე.
და დილაა არის ისეთი მშვიდიი,
მეც კი ვიღიმი,
მოწყენილი წითელი ჯუჯა,
ჩემს შემხედვარე, ჩემს სახლს გაურბის.

მე, ჩემი ნების და უნებურად,
მოვაშენე ობობები.
ნაირ-ნაირი ჯიშისები, სამზარეულოს, აბაზანას
ისე მოედვნენ,
გადმოდიან შეტევაზე
და წიგნის ჭიებს დაუძმობილდნენ.

დრო ახლოვდება,
მივატოვებ ვიცი ამ სახლსაც,
რიგით ალბათ მეთოთხმეტეს,
რიცხვებს ახლა მნიშვნელობა ეკარგებათ,
და მივატოვებ ობობების თვითნებურ ნაშენს,
და ობობები მოიწყენ ჩემს აღარყოფნას.
მე კი
იქნებ ქალაქიდან გადავვარდე,
სოფელი, უკმეხი დედაბერი, ჯადოსნურ ქოხში
აღარ შემიშვებს -
და დავიდებ ბინას აღარსად, და აღარსად იქნება ყველგან.
და ღმერთივით, მეც შემეძლება,
მოვაშენო სულები, რომლებიც
სამ…

უცნობი ჯარის კაცი

როგორი ნაცნობია, როგორ უცნობია,
როგორ უცნობია
უცნობი ჯარისკაცის საფლავი,
შენი უბნელისა, შენი, სკოლელისა,
არ არის?!

არადა, უკვე აღარა ვართ
თითქმის აღარა ვართ,
ჩემო საქართველო, არადანს.

უცნობი ჯარის კაცებს
უცნობ ჯარისკაცებს
და მათ უცეცხლო საფლავებს
არა ვართ.

როგორ უცნობია, როგორ უცნობია,
შენი სკოლელი და შენი უბნელია,
შინმოუსვლელი
ცოცხლად დამწვარია და მათ საფლავებს
არა ვართ.

ეს რა თამაშია, მხოლოდ ნაცარია
ამ ნაცრით ზეცაც კი დაბრმავდა.

როგორი ნაცნობია, ასეთი უცნობია,
უცნობ ჯარის კაცებს, არა ვართ.
უკვე აღარა ვართ,
უკვე აღარა ვართ, ჩემო სამშობლო, არადანს.

ზამბარა

ეს დღეა, ჰგავს უკანასკნელს,
როცა ტკივილი ცვდება ზამბარასავით,
როცა ეშვები, საკუთარ ტანში
და მოჩაჩული წინდასავით
გძულს შენი კანი.
როცა კბილები, ცვდება - სამუდამოდ.
როცა სხეული,გერღვევა - სამუდამოდ.
როცა ჭკნები და როცა სხეული უნდა გაიხადო,
როცა როცადან გრჩება მხოლოდ რო
ცა კი გშორდება სამუდამოდ.

ეს დღეა, ჰგავს თავდაპირველს,
მაშინ გარბოდა ახალგაზრდა
შენი ნაყოფით სავსე წვენით
დედაშენი
გინეკოლოგის კაბინეტის ხვდებოდა
კარი დაკეტილი,
ქუჩაში კი სულ შემთხვევით
გადააწყდა მამაშენი,
რომელიც შენ გამოიყვანე შესვენებაზე
კლინიკისკენ,
მუცლდაყოფნობის პირველი მისტერია,
რომ ვინც ჩაგსახა - გამოგიხსნას,
დედის მოწყენილ საშვილოსნოს
კიდემორღვეულ დილეგიდან.

ეს დღეა, არაფერს სულ აღარ ჰგავს,
ადამიანები, სულდაკარგულ, სულებს
დაეძებენ აღმა-დაღმა,
დადიან მოჩაჩული სხეულებით
დასდიან სხეულებზე მტაცებელი
წვრილი ჭიები, მჭამელები.

როგორ არ მინდა,
მაშინ მოხვალ,
როდესაც ყველაფერი სულერთია, მარა.

აღმოსავლეთი დასავლეთით

Image
რუკა და კომპასი
უღელტეხილის გადმოსვლისას
გადაყარე ხელუკუღმა.
დატოვე შენი აღმოსავლეთი,
კეთილი იყოს შენი მობრძანება
სხვა აღმოსავლეთში.
შენ თუ ზღვა არ გაქვს,
შავი ზღვაც შენია.
გასცქერი გემებს და
ზღვის კიდეს დაეძებ,
ზღვის იქეთ, გახსოვდეს,
ჩვენების ზეცაა.



აჰა, შენ, ეს პაწია ჩიტის,
კოპწია ბუდე,
წუხელ რომ ქარებს აუტყდათ წვიმა,
ტოტებმა მიწას მისცეს და ახლა,
შენს ხელებში ფართხალებს, როგორც
ნაძვებში ვიშვიშვებს ბარტყების დედა.
წაიღე, იქ სადაც, ელიან რაბის,
წაიღე, იქ სადაც საზღვრები, როგორც
წარმართ ღმერთების კერპები დგანან,
წაიღე, ქურმუხს და წმინდა გიორგს
ხელისგულები გამოუშალე:
ნუ გეშინია, ინგილო ბალღო,
ზღვის კაცები ოთხასი წელი ელოდნენ,
სანამ აეხსნებოდათ ქაჯების ჯადო.
აღმოსავლეთში იციან დაცდა,
შენს აღმოსავლეთს სამშობლო ნატრობს.
Image
დედის კერძი



გამომცემლობა „საუნჯე"

რედაქტორი: ბესო ხვედელიძე
მხატვარი: ქრისტინე რობაქიძე


ჯვარი და ჯვარცმა

ცოტა ხნით შენს ჯვარს
გავიკეთებ, ჩემთან რომ დაგრჩა
გადმოვიდეს შენი ჯავრები
გულზე, შენი არახდენილი მუხლისჩოქა
სიყვარული.

იცი, როგორ ვიპოვნე?!
ფეხებთან მედო,
მკურნალივით, მე კი მძინარეს მესიზმრებოდა:
თეთრი ანგელოზს პირისპირ
დავრჩი:
ანგელოზმა პირიდან ჩვილი
გაოცებისგან გაღებულ ტუჩებში გადმომილოცა.


ცოტა ხანი
ვატარებ შენს ჯვარს,
სანამ ისევ უკანვე გაბრუნდები
და გამომართმევ,
ვართ.


2.
არ მინდა მახსოვდეს შენი ქუჩა და
შენი კორპუსი,
მომლოცველივით გამოვივლი მე შენს უბნისკენ,
სისხლისფერად ვინ გადაღება,
ის ნაცრისფერი, ბნელი კოშკები?

არ მინდა შვილის გამო,
არ მინდა ოჯახის გამო,
არ მინდა ჯვრისწერის გამო,
არ მინდა ცოლ-ქმრობის გამო
გიყვარდე,
შენ უნდა შემიყვარო,
როგორც მე შეგიყვარე,
უბრალოდ.

სულთათანა უცხოსთვის

Image
მთელი ერთიკვირა _
გავცდებიწითელჯვრიანაფთიაქს, მიბრუნებამეზარება. მზერა მიბრუნდება, არადა, ლიფტში,თვალებშივიწვეთებ, შევიაროაფთიაქშიდამერემივყვედღეს. გადაიხადეკომუნალურიდანახარჯები, ქარდისპროცენტი. შეუთანხმდიდანტისტსდღეზე, სავარაუდოდკვირისბოლოსკენ დაწინასამიკბილი, ერთნაირადამოივსეჰელიოთი, რომგადაფაროსიცარიელე.
ერთი კვირა –  გრიმასიმაქვსმორგებულიუსახოსა. შემოდგომისრომელიმედასუსტებულდილასშემოგხვდე, ზაფხულისსიბერისკენმიერეკებოდეფოთლებისმწყემსი, ნამწვავებივითდაგროვილვნებებს, გარდაცვლილიციცინათელებით კოშკებიდანწამოყოლილიქარიგემოსოსდახმელბირკებს ცოლისნაწნავივითგზაგზაიცლიდე. მეარვიქნები, რომცშემოგხვდე, ასეთიუცხო. ჩემსჩრდილსთუ

სუფიზმი

(sakral  Nirvana) ანგელოზირომმყოლოდა..  ჩემნაირიმტირალაგოგონა, რომელთანერთადწავიდოდი გაზაფხულისბაღში სახეტიალოდ. ისიქნებოდა, თხელკაბიანიგოგონა, რომელთანერთადვივლიდი, დილისცხრაზე, წირვაზედადასასრულ, ბებიებსსეფისკვერებსშევუგზავნიდით. ამისსანაცვლოდ, დავუფრთხებოდითფერწასულნი, შემთხვევითგამვლელადგადაქცეულ, ჩემიგაუმწყდარიფიქრისბიჭს „კეპუკათი” შევეკედლებოდი, გაწითლებულშუქნიშანზე გადასვლისასპირჯვრისგადაწერაში. სახლამდეგულითხელშიგავლევდი. მანძილს,  მოკლენაბიჯით გავეცლებოდიმონატრებას - სიზმარში გულჩათხრობილგოგონას, პირველისიყვარულირომარგააჩნდა, ზღრუბლთანდამიტოვა დაბადებისდღისსაჩუქრად - სულისშებერვაფრთები - არცარსებულმაანგელოზმა

ღამის სამსაათიანი ლოცვებიდან

გიცხადებ ჯიხადს, ჩემი ყოველღამეების გაცრუებისთვის, სულდგმულთა გატრუნებით.
როდესაც ვრთულდები, სიტყვების თოკით მივიწევ სკნელისკენ, გზად შემხვედრთ, შემთხვევით გადამწყდრებს, ხეებს აგვისტოში, მხარს ვუქცევ, ადამიანები _ ცულები, მჭედლების ქურასთან გადადნენ, ამდენი დაგუბება გრძნობების, ვნებანი ახდენილნი გადამდე.
გველების შეჭამანდსაც შევჭამდი, ისედაც რას ვაკლებ, ღმერთმანი, ველური ლეღვი და ვაზის ტირილობა, ნაძვის უდაბური გარინდება, უცხო ფრინველები სამზეოსა, ოთახში ჯვარცმის მფარველობა. ასეთი ხელის კვრით და მოძულებით, ჩემი ყოველღამეების გაცრუებული უძილობით, გიცხადებ ჯიხადს. შენ რა იცი, ჩვენ მთის ებრაელებს, კავკასიონის ქედებზე, ზურგით რა გადაგვაქვს?!

-----Original Message-----

Image
რატომ, მაინცდამაინცდღეს რომმივხვდი,
დღეს, გიორგობისდღეს,
გადარჩეულდღეებს, დაძველებულწლებს,
წყევლაუნდაავხსნა
დაარარსებულმისამართზე, მოციქულისსახელზე,
აღსარებასავითწერილიმოგწერო.
მაშინვერვხდებოდი,
თუ რამესნიშნავდა,
ბაღში, როდესაცერთმანეთისთვისვჯდებოდითსკამზე,
შენითავისჩემსკალთაზედაგორება.
მაშინ, ვერვხდებოდი, მეგონა, უბრალოდ,
მაჩვევდიშენსთავს,
ქერისფერთმაზეგეფერებოდი