Posts

shortcut

სამსახურისკენ მიმავლისთვის, დილის ალბათ ასე, რვისთვის , რა კარგია , გაჩერებამდე ლოკაცია სკოლა, სკოლისაკენ ჰერია, ჰერი... ახალ მზე ამოწვერილზე, ახლად კვირტებ ამოყრილზე, რამდენიმე წუთიანი გაბავშვება. რა კარგია, ასეც, რომ …   მზეს აასწრებენ პატარა გოგონები, თივთიკივით რბილ თავსასთუმალს - მიანებებენ . მიყვებიან თავდახრილები, ეშმაკუნებით თვალებში, საკუთარ ბაბუა-ბედნიერებს. ისინი , ზურგზე , სკოლის წიგნების ჩანთა ამოზრდილები, თითქოს, თავად მიეჩქაროდეთ და სკოლის ზარი სანამ დარეკდეს: - აბა,   შევასწროთ მასწავლებლებს კლასებში - ბაბუები შენც გიღიმიან. მათ ღიმილში მზე ირეკლება გაბადრული. რა კარგია, რომ სამსახურში დაგვიანება მხოლოდ ერთი ევრო ღირს, მე შემიძლია ეს ბავშვობა გავიხანგრძლივო. როცა პატარა გოგონები ბინავდებიან კლასებში, ხოლო ისინი, მოკლე გზით, თმა გათეთრებული თავებით უბრუნდებიან   ცხოვრებას ანუ ამ აბეზარი ტყუილების სკოლას. მათთვის ზარი არასოდეს არ აგვიანებს. და ერთხელაც, როცა პაპა ნაწისქვილარზე, ვენახის ჩრდილმა აღარ...

გამეორებები, რეპეტიცია - მინაწერი გიო კილაძე

Gio kilaze ვისაც სურს გაიგოს როდის ვწერ სერიოზულად , წაიკითხოს ეს !!! 13:43 ისა , აბდულმესიით უნდა დავიწყო , მონა მესიისა , ქრისტესი ... ესა .. აღმოსავლეტით და დასავლეთით ... არ მახსოვდა ... მაგრამ პირველი მოგვი რომ გამოჩნდა , სათაურს დავუბრუნდი " გამეორებები , რეპეტიცია " - ნეტა რა უნდა გაიმეორონ , სად დადგან ? ინტრიგააა აქ უკვე ... და სადაც ინტრიგაა , ინტერესი ჩნდება ... ასე მემართება მე და აბა , თქვენი რა ვიცი ?! პირველი მონოლოგი ვრცელია , იცით რით იწყებს , ობოლთა თავშესაფარსი ბრმა მათხოვარმა რო მიიყვანა იქიდან . გუდასტვირს უკრავდა ის მათხოვარი და სულ კუდში დასდევდა თურმე პატარა ბუჭუნა : მუსიკა სულს შვებას ჰგვრიდა და ტკივილებსა და სიმშილს ავიწყებდა ... ბიჭს მუსიკა ტკივილს ავიწყებდა , აი , მე , კი , ერთი გუდასტვირიანი კაცი გამახსენდა ... აი ის , განდევნილ თაგვებს , პატარა ბიჭუნებს გააყოლებს და მას მერე ... კარგით , პიესას დავუბრუნდები , საინტერესო ჩანს და უნდა მივყვე .... ახლა გ...

პირიმზისა

სამნი დანი დევთა სახლსა გადაგვმალეს ალქაჯებმა. ჩვენი მამის, საქმროების ბანებს ვნატრობთ განდა-განა. ცას უცნაურ ლაჟვარდისფერს, მხოლოდ შინა შევნატროდით. ბროწეულისფერ  თავსაბურავებით - ციმციმითა, ცისკრის ჟამსა, სამნი დანი ვნარნარობდით. ჩვენთვის მღერდნენ განთიადზე ჩიტნი ხეზე, ჩვენთვის წყალნი წანწკარებდნენ ღელე-ღელე. სამნი დანი, დევის ქვაბსა, მიწისქვეშეთს გაგვასახლეს. სირაჯებს მჟავე ჟანგი სდით, ვულკანის ნაკვერჩხლებს ფეხს ვადგამთ. დემონთა და ყვითელ-კბილებ მოელვარე ჭინკთა დედებს, ჩაკეტილი აქვთ ბოქლომით სალი კლდე და ოკეანე. მხოლოდ სიზმრად დედის კალთას, მამის სუნთქვას მეტრფეს ჰანგებს – ვერც დილა და ვეღარც ღამე, ვერაფერი განგვაშორებს. სამძიმარს პირიმზისას ეპითალამია: - გესმა თუ არა, რა მესმა, საზღვარს არ უჩანს ბოლო, ჩანჩქერი ქარაფს გადაყვა, ჩაიტანს ჩვენსა ამბავსა, შავ ზღვასა ან და ჭოროხს.. მწვერვალს უფატრეს მუცელი, გადმომაპარეს ულაყით, სალი კლდეების უღრანში, დევების ანბანს ვუბნობ. დამსვეს დევქალა დედაბრის, აულაგებელ სადგომსა, ბავშვი ჰგონია...

ქაჯავეთის სიმღერა

სამნი დანი დევთა სახლსა გადაგვმალეს ალქაჯებმა. ჩვენი მამის, საქმროების ბანებს ვნატრობთ განდა-განა. ცას უცნაურ ლაჟვარდისფერს, მხოლოდ შინა შევნატროდით. ბროწეულისფერ  თავსაბურავებით - ციმციმითა, ცისკრის ჟამსა, სამნი დანი ვნარნარობდით. ჩვენთვის მღერდნენ განთიადზე ჩიტნი ხეზე, ჩვენთვის წყალნი წანწკარებდნენ ღელე-ღელე. სამნი დანი, დევის ქვაბსა, მიწისქვეშეთს გაგვასახლეს. სირაჯებს მჟავე ჟანგი სდით, ვულკანის ნაკვერჩხლებს ფეხს ვადგამთ. დემონთა და ყვითელ-კბილებ მოელვარე ჭინკთა დედებს, ჩაკეტილი აქვთ ბოქლომით სალი კლდე და ოკეანე. მხოლოდ სიზმრად დედის კალთას, მამის სუნთქვას მეტრფეს ჰანგებს – ვერც დილა და ვეღარც ღამე, ვერაფერი განგვაშორებს. სამძიმარს პირიმზისას ეპითალამია: - გესმა თუ არა, რა მესმა, საზღვარს არ უჩანს ბოლო, ჩანჩქერი ქარაფს გადაყვა, ჩაიტანს ჩვენსა ამბავსა, შავ ზღვასა ან და ჭოროხს.. მწვერვალს უფატრეს მუცელი, გადმომაპარეს ულაყით, სალი კლდეების უღრანში, დევების ანბანს ვუბნობ. დამსვეს დევქალა დედაბრის, აულაგებელ სადგომსა, ბავშვი ჰგონია...

გილგამეშის თვე

Image
პურის სუნი აქვს შენს სიყვარულს, ეა. ოკეანეების შესართავია იგი, დედასთან დაბრუნებაა ( ამა - არ - გი ) .  ახალგაღვიძებული ბავშვი დედის მკლავებში - ასეთია სიყვარული, შენ ჩემ მთავარანგელოზო, ეა.   მდინარე, შემოდის, ერეკლე, ნამიანი ხელისგულებიდან. ვაშლის ყვავილივით აყვავდა ჩემი გული, ერეკლე და ჩვილის ღიმილივით მიმნდობი ვხდები, შენთვის, ერეკლე. შენს იქეთ აღარაფერია.   ნელ-ნელა ერთმანეთის თითებში რომ გაგვღვიძებოდეს, როგორც ყვავილებს – სიზმრის ახდენა.