Varada mudra - ნატა ვარადა - NATA VARADA

როდესაც მზე ლღვება , ჩემ ი საბრძანებლ ის , კოშკის ვიტრაჟი ფერებად იღვრება . აქ , სარკეებს სული აქვთ იმათი, ვისი სხეულებიც ტალღებმა შესანსლეს. ღრუბელთა მეუფემ ააგო , უპატრონო დამხრჩვალ სულების სანუგეშოთ , ასეთია მისი ერთადერთი ქალიშვილის   შუა ზღვაში გაშლილი სა მყოფელი. როდესაც მზე ჩადის, როდესაც ა წითლდებ ს დასალიერ ს ავხორცული ცხელება , შემოდის ზღვის კარით მკვდრების მზე, მინები მღერიან ფერებით – მე სისხლში ვბანაობ , მო-ფერებით. და ახლა, შორიდან ჭიხვინი მომეყურა . და ახლა, ნესტოებს დავბერავ, უნებურად, ეს უცხო სუნი მამრის ა სხეულს მართმევს , თავბრუს მხვევს – მიყვარხარ . თეთრონი ღრუბელი ა თუ ცხენი აბრსკილის ?! უეჭველია, ქარბორბალა ა ცხადდება. უკარო კოშკში ჩემი თმით შემოგაძვრენ, სვილისფერი თმა – ჯიხვები მწვერვალებს გადარბიან, ღიმილი – მაღალი მყინვარი იცინის. ასეთი სი ლამაზე მე ჯერ არ მინახავს . ბრმა სარკე -ჯარისკაცი ტყდება და ამბავს ნატეხ-ნატეხ წაიღებს . უ დროზე გავასწროთ მამაჩემს, სულებზე მონადირე ბერიკაც...

ვეღარ ვისვენებ,   ეს ზაფხული თოვლივით დადნა, არც ქარბუქები, არც მარხილი, არც თოვლის კაცი არ შემხებია, ქალწულების სიამაყე მზეშინას გაჰყვა. როგორც , გამსკდარ კლდეს, დღის სინათლე ჩაანათებს და მიწისშიდა ტბების წყალი, სტერირულობით ცარცულ პერიოდს   მაზიარებს, ისე, მე შევიყვარებ დინოზავრებს,   აიეტის შინაურ ურჩხულებს, რომლებიც ამოფრქვეულ ვულკანის ლავის ფერფლზე ტოვებენ ანაბეჭდებს. რომლებსაც ზურგზე შემოუსვამთ   ოქროსფერი ასულები, რომლებიც სულეთს გადაჰყავთ , რომლებიც მუხას შესაწირ სიყრმის ვაჟებს დასტირიან. ახდენ ილა შურისძიება ბებრუხანა ქურუმის, დამსკდარი ქვაბულები თ. მწვანე წყლის შაშვები, მთვარეულები,     მორიგეობენ ამ ამბავთან: ბზის ტანწვრილ, ხავსიან ხეებში დადის პირველი ანგელოზი, უფალთან წასაღებ კვერთხს თლის, თლის, გამო თლის. დედამიწა არ ჩერდება, ჩვენ არ ვჩერდებით, დინოზავრები გადარბიან, მხრებზე კოლხეთის მზეებით, ასულები, სულები უკვდავები, სულები მუდმივები, პერიოდი სამყაროს პრე. აქ არაფერი ...

Cem

I have done it again. One year in every ten I manage it----- A sort of walking miracle, my skin Bright as a Nazi lampshade, My right foot A paperweight, My featureless, fine Jew linen. Peel off the napkin O my enemy. Do I terrify?------- The nose, the eye pits, the full set of teeth? The sour breath Will vanish in a day. Soon, soon the flesh The grave cave ate will be At home on me And I a smiling woman. I am only thirty. And like the cat I have nine times to die. This is Number Three. What a trash To annihilate each decade. What a million filaments. The Peanut-crunching crowd Shoves in to see Them unwrap me hand in foot ------ The big strip tease. Gentleman , ladies These are my hands My knees. I may be skin and bone, Nevertheless, I am the same, identical woman. The first time it happened I was ten. It was an accident. The second time I meant To last it out and not come back at all. I rocked shut As a seashell. They had to call and call And pick the worms off me like sticky...

წვიმის სამკაულებს, ფიჭვის წიწვებზე ასხმულს, ზღვის სანაპიროზე, დამრთე ნება: შენიანად გამომაცხადე. რადგან, ზღვის თეთრ ტალღებს ქარ-გრიგალივით მოაქვთ შენი ხმა. რამდენ ხანს ყურს გიგდებ, იმდენად შეძრული ხარ, გვერდით რომ არ გყავარ: - სი ვარაიდა, ვოისა ვარადა. არ მესმის შენს ენაზე, ხელების ნერვიული თითების მოძრაობით რატომ ატირებ აფხარცას და აჩამგურს. თან ჩემს გვარს უხმობ, თან საზღვარს მიწესებ, თან მომტირი და თან ზურგით დგახარ?! თვალებში რომ შემოგეხედა, გაგივლიდა უმალ სირცხვილი: - მე უფრო ვტირი, მე სისხლად ვტირი, მე მონატრების სენით ვარ ავად. ვერც დაგივიწყებ, ბერი ძმის სიყვარულით მახსოვხარ. შავ ზღვის ფსკერზე მორონინე წყალმცენარეს სათავესთან შემომიერთდი, ნელი დინებით მოვირწევი,   ვარადა.

Gk. deka და logos " ათი " და " სიტყვა , მოძღვრება " - ბიბლიის ათი მცნება . „ წუხელი სიზმარი ვნახე , ნეტავ , დედავ , რაო ?”   -     ფოლკლორი ფარავნის ტბასთან წმ . ნინომ სასთუმლად „ ლოდი “ დაიდო და ესიზმრა კაცი , რომელმაც დაბეჭდილი წიგნი გადასცა . ( დეკალოგი ). ნეტავ, დედავ, რაო?! წუხელი სიზმარი ვნახე, იქ სიტყვებმა გაიხარეს, ვარდ-შროშანებსავით, ქართველთ მხარეს, თოვლიან მთებს, შემოადგა ქარი, ლამაზ სახით, ნორჩი ქალი, ღრუბელთ მომავალი. წუხელი სიზმარი ვნახე, ნეტავ, დედავ, რაო, არცა მამაკაცებაა, არც დედაკაცება, სულიერი არ ჭაჭანებს ქვეყანაზედაო, ერთნი გავხდით, ჩვენ ყველანი, ბავშვი, ქალი, ყრმაო. ნეტავ, დედავ, რაო?! წუხელის სიზმარი ვნახე, მოდიოდნენ ქართლის გზაზე კაცნი მოსაგრენი, ქვით, ირმებით,   მგლით, ხატითა ნათელსცემდნენ ადგილს, სახელითა მამისათა და ძისათა და სულისა წმიდისათა, ნეტავ, დედავ, რაო?! წუხელი სიზმარი ვნახე, ნათელი გამოუბრწყინდა წარმართ შენსა ერსა, ზედ დიდებად ისრაელისაო. ნე...

შეჩვევა იციან...   ვინც სულიერია, მათ, ვინც უენო არ შექმნილა, შეჩვევაა თუ სიყვარული, რას   გაუგებ. მე, ამ ქალაქის ათამდე მიკრორაიონში გამოვიცვალე კორპუსების ლაბირინთები, ადამიანთა უცნაურ სისხლზე, ხასიათზე, მტაცებლობაზე სხვა დროს იყოს. მე ახლა ვზივარ ზღვასთან ახლოს, მასივში , სადაც შერეული   ხალხი სახლობს, უფრო სომხები, ქურთები, აისორები _ ვინც გამოექცნენ ძველი თბილისის სარდაფების მღრღნელებს. ახლა კი მეტროს სიახლოვეს ცხრასართულიან კორპუსების ძირას, დადიან მოხუცები, თვალებში ბრაზით, ყურებზე ოქროს ბურთულებით, თავზე ჭრელი თავსაფრებით. იცი, რა ხდება, როცა სძინავთ ადამიანებს, მოლაპარაკე ფრინველების დღე დგება , მაშინ, როდესაც თენდება უენოდ. აი, ეს ჩიტი, მე დამყვება „ბიჭო, გოგიავ“. შეჩვეული მყავს, ყველ ა სახლში   ჩემთან ერთად გად მო დის. ალბათ, არასდროს არ დამთავრდება, ჩემი და მისი სიყვარული, რადგან ერთხელ ეს უკვე იყო, რადგან ერთხელ, პაპაჩემი სახლობდა სოფელს და მან ვენახში შეიჩვია წნორის ხეზე შებუდული ტკბილი ბულბული. ...