Skip to main content

Aly (...ალი) ფრანგულად

Ali

ომარ თურმანაულის თარგმანი

Tu dors et tu rêve
Que je suis vraiment morte
(Mezem)

A cette époque je couchais avec une vipère
Je passais des nuits blanches avec l'iguane ailé
Maintenant que tout est parti dans le néant
Voilà comment je chante :

"J'ai longtemps tranché l'intranchable
Aveuglée, j'ai franchi une porte
J'ai franchi la limite infranchissable
Et je suis morte... je suis morte"

Emmène moi dans d'autres jours, ailleurs,
Emmène moi si tu veux dans nulle part
Fais pour moi de ta chair, de ton sang
Une refuge, une cachette, un rempart
Donne à la mère des ogres géants
Pain de mie couvert de cendre
Et puis fais moi entendre
Cette chanson de ta part

"Je comptais, je comptais longtemps,
Je comptais l'impossible à compter
Ainsi je t'ai porté la poisse
A toi et à tes rêves... "

Je me suis faite ton esclave
Et j'ai presque cessé d'exister
Mais je me demande, je me demande
Si j'existais auparavant...

C'est ainsi que vont disparaître
En feu et en fumée
Nos chants et nos sanglots.


La Flamme

თარგმანი ბაჩანა ჩაბრაძისა

Tu dors probablement et tu rêves de moi –
Je serais réellement mort.
Moi

Ces jours-là, je me couchais avec un déshumanisé,
Je faisais même passer des nuits blanches à l’iguane ailé.
Aujourd’hui, tout a basculé dans le néant –
Plus rien n’est rien et
Je chante ainsi :

Je tranchais, je tranchais et j’ai tranché
Et j’ai compris que je ne suis plus.

Emmène moi vers d’autres journées ou autre part,
Ou même nulle part, plus jamais nulle part
Où tu m’as offert le refuge
De chair et de sang,
Où tu as apporté les pains couverts de cendre
À cette vieille, maman des monstres géants.
Si tu chantes ainsi :

Je taillais, je taillais et j’ai taillé –
J’ai refroidi tes désirs.

Je me suis rendu à toi et je ne suis presque pas
Et je ne suis plus. Qu’étais-je de toute façon ?!

C’est ainsi, en feu et en cendre, que se termine
Notre chant ou notre pleur.


...ალი

შენ ალბათ გძინავს და გესიზმრები -
მოვმკვდარვარ ცხადში.
(მეზემ)

ის დღეები უკაცრიელს ვეწექი გვერდით.
ღამეებიც ვათენებინე ფრთიან იგუანას.
დღეს ყველაფერმა არყოფნაში გადაინაცვლა –
აღარაფერი არაფერია და
ასე ვმღერი:

ვჭერი, ვჭერი, გადავჭერი
და მივხვდი რომ უკვე არ ვარ.

სხვა დღეებში გადამიყვანე ან სადმე,
თუნდაც არსად, აღარსად,
სადაც სისხლი და ხორცი
გადმომაფარე თავშესაფარად და
დევების დედას, დედაბერს
კუტი პურები მიუზიდე ნაცარტუტალი.
თუ ასე მღერი:

ვთალე, ვთალე, გამოვთალე _
სურვილები გაგითვალე.

ტყვედ ჩაგბარდი და თითქმის არ ვარ
და აღარა ვარ ან რა ვიყავი?!

ასე სრულდება - ცეცხლად და ნაცრად -
ჩვენი სიმღერა ან ნატირალი.

Comments

Popular posts from this blog

ბოროტებისთვის წესის აგება

ნატა ვარადა
ბოროტებისთვის წესის აგება


„სპარსეთში კი არა, რუსეთში ვართ, რუსეთში! სადაც რუსის სისხლი დაიღვრება და სადაც რუსის სამხედრო დროშა ჰფრიალებს, ის ქვეყანაც ჩვენია-მეთქი!” „ლამბალო და ყაშა”. მიხეილ ჯავახიშვილი. 1925 წელი.
1921 წლის 25 თებერვალი, რუსეთის მიერ საქართველოს, როგორც დამოუკიდებელი ქვეყნის ოკუპაციის ისტორიული თარიღია. მოთხრობა „ლამბალო და ყაშა“, სადაც ცარიზმის ერთმორწმუნეობის ფარსიამხილებული, მიხეილ ჯავახიშვილმა 1925 წელს დაწერა.იმავე წელს ჟურნალ „მნათობში“ იბეჭდება, ხოლო, შემდეგ ის ქვეყნდება 1926 წელს სახელგამის მიერ გამოცემულ კრებულში „ორი განაჩენი“. ამის შემდეგ მოთხრობას კიდევ ორჯერ, 1933 წელს და 1937 წელს ეღირსება დღის სინათლე. 1937 წელს წითელი სატანა მწერალსაც მისწვდება. მოთხრობას, თან ახლავს მწერლის მიერ გაკეთებული შენიშვნები, სადაც უცხო სიტყვების, ისტორიული თარიღების, გეოგრაფიულ ტერმინთა განმარტებების წაკითხვისთანავე მიხვდება მკითხველი, თუ რა დიდ შრომასთან აქვს საქმე. პირად არქივში მწერლის მიერ გაწეულ წინასწარ მუშაობაზეც მოიპოვება ცნობები. დაცულია საქაღალდეები წარწერ…

დაუჯდომელი წმინდა ადრიანეს და ნატალიასი

წმინდა მოწამენი ადრიანე და ნატალია (IVს.) ხსენება 26 აგვისტო (8 სექტემბერი)



დაუჯდომელი წმინდა ადრიანე და ნატალიასი (საშინაო საკითხავი)
წმინდა მოწამენი ადრიანე და ნატალია (IVს.) ხსენება 26 აგვისტო (8 სექტემბერი)
ტროპარი:მოწამეთაშენთა, უფალოადრიანედანატალიაღვაწლსაშინათვისსაგვირგვინიმოიგესუხრწნელებისაშენმიერღუთისაჩუენისა, რამეთუაქუნდათმათშენმიერიძალი, დამძლავრიდაამხვეს, დაშემუსრესკერპთაიგიუძლურიძალი, მათითამეოხებითაქრისტეღმერთოაცხოვნენსულნი

გოდერძი ჩოხელი - ბებო

ისედაც მიტოვებულ სოფელში მიატოვეს ბებო. ზაფხულში ვერ მოიცალეს შვილებმა, ზოგი სამსახურს იმიზეზებდა, ისეთ ადგილებზე მუშაობდნენ, გაცდენა არაფრით არ შეიძლებოდა. შვებულება თითქმის ოთხივემ ერთად აიღო, ოჯახებით აიყარნენ და ზღვაზე წავიდნენ. იქიდან დაბრუნებულებს კი, ისევ უამრავი გადაუდებელი საქმე ელოდებოდათ თბილისში. მთელი ზაფხული მოლოდინში გაატარა ბებომ. ერთთავად თვალებზე სანთელივით გაყვითლებულ ხეს იჩრდილებდა და გზას გაჰყურებდა. გზას გასათიბი ბალახი და შამბი მოსდებოდა, აღარც კი ეტყობოდა წესიერად. დილით, ანდა ნისლიანში რომ მოგენდომებინა გავლა ამ გზით, ისე იყო ბალახი ცვარით დამძიმებული, წელს ქვემოთ უცებ დასველდებოდი. ბებოს იმედი ჰქონდა, რომ ადრე თუ გვიან გამოჩნდებოდნენ მისი შვილები, რძლები და შვილიშვილები, ამიტომ წინასწარ თადარიგს იჭერდა ნისლიან ამინდში. რამდენიმეჯერ აივლ-ჩაივლიდა გზაზე. თან ჯოხით ცვარიან ბალახს ბერტყავდა, რომ „ქალაქელები“ არ ჩაელპო (ასე ეძახდა თავის შვილებს). სახინკლე ხორციც რამდენჯერ გაამზადა წინასწარ. სიზმარს ნახავდა ხოლმე, რომ ყველანი სახლში იყვნენ. დილაუთენია …