Posts

La Flamme(...ali)

თარგმანი ბაჩანა ჩაბრაძისა

Tu dors probablement et tu rêves de moi –

Je serais réellement mort.

Moi


Ces jours-là, je me couchais avec un déshumanisé,

Je faisais même passer des nuits blanches à l’iguane ailé.

Aujourd’hui tout a basculé dans le néant –

Plus rien n’est rien et 

Je chante ainsi :


e coupais, je coupais et j’ai coupé

Et j’ai compris que je ne suis plus.


Emmène moi vers d’autres journées ou autre part,

Ou même nulle part, plus jamais nulle part.

Où tu m’as offert le refuge

De chair et de sang,

Où tu as apporté les pains pleins de cendre

À cette vieille, maman des monstres géants.

Si tu chantes ainsi :


Je taillais, je taillais et j’ai taillé –

J’ai refroidi tes désirs. 


Je me suis rendu à toi et je ne suis presque pas

Et je ne suis plus. Qu’étais-je de toute façon ?!


C’est ainsi, en feu et en cendre, que se termine 

Notre chanson ou notre pleur.


...ალი

მომთაბარე

ზაფხულის ფუფუნება, 
მისი აღმატებულება უდარდელობა. 
მზის ამოსვლა, მზის ჩასვლა.
იშვიათად, მკვდრის მზე. 
სამოსი ძველი, ნასხვისარი.
საზამთრო, ნესვი მინდვრებიდან
მიწის კაცების
გახუხულ პურისფერ მკლავებში მწიფდებიან.
მდინარე, ძველი ეკლესიის
გუმბათი ამოჩრილი ჭალიდან,
ხორბლის ყანების მიღმა, ცომივით რბილი.
ჯერ კიდევ, იქ მისვლა რომ იკრძალებოდა.
ერთხელ ეზოში შემოვარდნა მათი,
როცა მამაჩემმა ელექტროსადენებზე
ყვავები დაკიდა.
ერთხელ ვენახის გადაწვის მცდელობა
მათი მხრიდან,
როცა მხედრიონი დაკაკანებდა,
მამაჩემი კი ჩუმად ზვიადისტებს
დამშეული კიდობნიდან ფქვილს უნაწილებდა.
ჩემი სიმუნჯის მიზეზი.
ჩემი წამოსვლისაც.
როგორ არ მინდა ვგავდე გაზაფხულს, ბოტიჩელის
ნახატებიდან,
გომბეშოს ღიმილით მებურცებოდეს
ტუჩები,
იმ ანგელოზების გარემოცვაში ვიღვიძებდე,
ჯერ კიდევ ბოროტთან რომ თანაარსებობენ.
სიმარტივე ხელიდან გამტაცეს,
საზამთრო გახუხულ პურისფერ ხელებიდან
დაგორდა მოჭრილი თავივით.
ბადაგის სუნი ამდიოდა,
ცეცხლზე დადუღებული ყურძნის წვენით ვყარდი,
ათასი ბუზი მეხვეოდა,
მე კი მოხარშული გოგრისფერი სიყვარული
მესიზმრებოდა.
ნესტიანი სარდაფიდან ამომძვრალი
მზესუმზირის…

მწვანე ნაგვისურნები

სკვერის ნაგვის ურნა, აგრემც დაილოცები,
გადანახულ პურის ყუას,
რა გულდაგულ ინახავ.

ჩამავალ მზის სინაზეს მოხვევ ზურგზე მოხუცებს
და ქალაქის სიმარტოვეს ხელს გაუწვდი
მოვიდეს -
მას ხომ არავინ არ ჰყავს, კუტი პურივით მოხრილს
მოიყვან ნაგვის ურნავ,
 შენს სიახლოვედ მორჩილს,
დახრილი ჩუმად ჩაყოფს ხელს და გაიშვერს ისე,
როგორც ალილო ღამეს,
„ხელი ჩავყავ კალათასა,
ალათასა, ბალათასა".

ალბათ, ტურისტს ან მუშას, ან ბავშვს, ან ფრინველს
 მორჩა
ეს რამდენიმე ლუკმა და შენსკენ
მოისროლა.

ნაგვის ურნების სიმწვანეში, ძირში მიყურსულთ,
გამოუჩნდება პატრონი, ან მახარობელნიც იქნებიან
ისინიც, ალბათ.

ტიფლისის ნაგვის ურნავ, დაილოცები შენამც,
ჯიბე სავსეა ქალი, და მიირწევა ნელა,
ჩამლღვალ, ჩამწიფულ მზეში.


წერილი

შესაძლებელია არც არის მარტივად საქმე, შენ შეგიძლია წარმოიდგინო ადვილად - ათიოდე წლის გოგოს დღესასწაული ბაბუა მოულოდნელად სახლიდან გადასახლდება, უკან კი მხოლოდ შუაღამისას ბრუნდება, და მხოლოდ მაშინ როცა სიზმრები ქურდებივით ჩემს ქუთუთოების ქვეშ მოძვრებიან. გადის ტკივილი წლების დარად, ავდრად ვიზრდები, ზოგან შიმშილი, ზოგან სისხლი, ლხინიც არ არის, სხვაგან ჭირები, დგახარ ხანდახან არაფერს შორის არავინ გიმზერს დახშულ თვალებით. ქალაქი გეტო წივწივით გარბის, და შუკის ბოლოს ქვაფენილს გართხმულს, გისაფრთებიან მისი ენები, როგორც სივსივა წვრილი გველები. უდრობისას, გალეულ მზეში, შენ შემოდიხარ ცარიელ სახლში, გამხმარ ფიჭვებსაც გაერიდნენ შავი შაშვები, იაპონური ციყვების წყვილი, წელს მერცხლებიც ადრე გაფრიდნენ და
მამაჩემის სიბრძნე ღაღადებს,
რომ ეს ზამთარი იქნება მკაცრი. როცა მკლავები გიშიშვლდება - ვპატარავდები. როცა ხელები გიგრძელდება - მუჭში გეტევი. როცა თვალები გეხილება - მაშინ ვიღვიძებ, და ცხადში ცხადლივ ბაბუაჩემი ბრუნდება სახლში. ამას არ მოგწერ, რადგან გწამს რომ პაწია სპილო ჩაგისახლდა…

გოგოჭამია ჯუჯები

Image
ნატას და ყველა სხვა გოგოს, ვინც შანტაჟის გამო თავი მოიკლა ან მოკლეს...
(არასრულწლოვანთა თანასაკითხავი)
ეს ნაბიჭვარი ფეიკი ჯუჯები შენს თავსაც მართმევენ კეთილო იესო, მაღაროს ნახშიროჟანგბადი მახარბეს, მაძინებს მამების უდროო სიკვდილი. სურათებს შიშველს და ფოტოებს პორნოსთვის, ჯოჯოხეთს ვაგზავნი, ქალწულად ყოფნობის, სოფელში თავმოჭრილს, ჯორზე თუ შემსვამენ, ტალახი ლაზარე, ელია გრუხუნა. ჭერხოში, ეზოში, მე ბათარეკას ასული მზია ან დობილი მისი ვარ შერცხვენილ სახელს და მუქარას გავცდები, ამ სოფლის ტატყანს და გოიმურ ბრალდებებს, ნაბიჭვარ ფეიკებს, ჯუჯებადყოფილებს, პატრული ბიძია ხელბორკილს დაადებს. იესო, ამ გოგოჭამია ჯუჯასაც შეუნდე ჩემს გამო, მარიამს, მარიამს, მარიამს....




2. მესიჯობანა თამაშია ელექტრონულად- მე არჩევანი, არადანი ეძებს საკბილოს. ფოტოები ეროტიული, არასრულწლოვნებს უფროსებმა რომ ვერ გაგვიგონ. დაფარული ფეიკები, გოგოჭამია ჯუჯების ნიკებით. მზია ბათარეკას ასულს ვკითხულობდი, როცა მწვანედ აინთო და მომთხოვა, შიშველ ფოტოებს დავდებ საჯაროდ, თუ შენს მეგობართან სექსს არ ჩაწერ, კოცნაობას, კაბა ჩაიწიეთ და ერთმანეთს მიე…

ხეები საფლავების

August02, 2018 

https://www.youtube.com/watch?v=Z0DQxI3KM7o

ხეები საფლავების


როგორუქმადჩამოდის,ხილი
სასაფლაოსი

ველურ ვარდკაჭაჭაზე.

მსხალიყვითადანათებს,

ვაშლიწითელ სიავით

საახალწლონაძვისხისპლასტმასის
გირჩებივით.

ლეღვიღუის, წვენისდის, 
მწიფს,

მწიფს, 
მწიფს.

დაძესულიერი, შემთხვევითგამვლელი,

არავინ, არავინხელსარგაიწოდებს,

არავინმიწიდან არავინ აიღებსხილს
სასაფლაოსი.

მიწის ქვეშიდან აყურადებენ, მკვდრები 
უბრად იყუჩებიან:

„მიირთვი შვილო ახალი ხილი, გემრიელია,

პირს გაისველებ“.

ხეებისაფლავების, როგორც დაბმულისულები,

ფოთლებსჰაერივით ჩაისუნთქავენგატრუნულები.

მინდვრად კი შვრიის და ქერის და ხორბლის

ჭაობის პირას, ტყეში, კორომთან,

ფრინველთგუნდებად, წყებადდაითვლი,

იკრიბებიანაგვისტოსბოლოს,
გადაფრენისთვის,

ბუდეებში კი წვიმა სახლდება.

აფრინდა ერთი, 
აფრინდა ორი,

სამი და ოთხი, ფრიი.. 
წითელი ვაშლი გარბოდა.


მუცოს

Image