Wednesday, March 15, 2017

გამეორებები, რეპეტიცია - მინაწერი გიო კილაძე



Gio kilaze
ვისაც სურს გაიგოს როდის ვწერ სერიოზულად, წაიკითხოს ეს!!!
13:43
ისა, აბდულმესიით უნდა დავიწყო, მონა მესიისა, ქრისტესი... ესა.. აღმოსავლეტით და დასავლეთით... არ მახსოვდა... მაგრამ პირველი მოგვი რომ გამოჩნდა, სათაურს დავუბრუნდი "გამეორებები, რეპეტიცია" - ნეტა რა უნდა გაიმეორონ, სად დადგან? ინტრიგააა აქ უკვე... და სადაც ინტრიგაა, ინტერესი ჩნდება... ასე მემართება მე და აბა, თქვენი რა ვიცი?!
პირველი მონოლოგი ვრცელია, იცით რით იწყებს, ობოლთა თავშესაფარსი ბრმა მათხოვარმა რო მიიყვანა იქიდან. გუდასტვირს უკრავდა ის მათხოვარი და სულ კუდში დასდევდა თურმე პატარა ბუჭუნა: მუსიკა სულს შვებას ჰგვრიდა და ტკივილებსა და სიმშილს ავიწყებდა...
ბიჭს მუსიკა ტკივილს ავიწყებდა, აი, მე, კი, ერთი გუდასტვირიანი კაცი გამახსენდა... აი ის, განდევნილ თაგვებს, პატარა ბიჭუნებს გააყოლებს და მას მერე... კარგით, პიესას დავუბრუნდები, საინტერესო ჩანს და უნდა მივყვე....
ახლა გარეთ რომ გაიხედო, მზე ჩახჩახებს... ცხელა, არც კაცი გაიგდება გარეთ და არც ძაღლი, პიესაში კი წვიმს, თავსხმაა, ბედასლი ღამეა, პატარა ბიჭისთვის კი არა, ბრმა მათხოვრისთვის, რომელსაც, დარწმუნებული ვარ,, რკინის დაჟანგებული ჭიშკარს, სავარაუდოდ, მარცხენა ხელის ხუთივე თითით, ჩაბღაუჭებია... ბრმა მათხოვარის და პატარა ბიჭუნაც ახლა იმ ქარიშხალს ჰგვანან, თავსესაფარი რომ აქვთ და ვერც მიიღებენ, ხომ იცით, თავსესაფარში, როგორც წესი... დიდი ხანია აღარავის იღებენ.. ადგილ იარ აქვთ! ხმა უხეშია! კოკისპირულის ხმასაც ჩაახშობს!
- მხოლოდ მომისმინეთ... ეტყვის ბრმა, მოხეტიალე მუსიკოსი დარაჯს და გუდასტვირს ჩაბერავს...
ვუსმინოთ, თანაც ერთი გოგო უნდა გავიხსენო, აი ის, დიდ ხნის წინ, "თავსესაფრის გოგო" რომ ვუწოდე... ლაურა ჰქვია იმ გოგოს და სანაპიროზე თავსესაფარი "რეამინაციას" აპირებს, მაგრამ...
ბრამ მოხეტიალე კი ღრუბლებით კიდევ უფრო დამზიმებულ ღამეს საოცარ ჰანგს ფენს... რიხიანი ხმა დაკვრას აწყვეტინებს და ოი, საოცრება,,, დაუზეთავი კარი ღრიალით იღება!!!
საწვიმარის კაპიუშონიდან ამოზრდილი კუზი თვალებს მჭრის... და ისეთი შეგრძენბა მაქვს დილამდე, თვალს ვერც მე მოვხუჭავ!!!
აი, ცეცხლის ტაძარის გამოჩნდა. ეგა ერთადერთია თბილისსა შინა, ზოროასტრული ტაძარია, ათეშაგა ქვია მაგნაირებსა... თვალიც არ მომიკრავს,.. იქნებ მართლაც დამრეცზე დგას და კედლები შავი კვამლითაა შემუსრული... იქნებ მარლა აქ და მხოლოდ აქ ხდება ცეცხლის პირას ვარსკვლავების აღრიცხვა და დაინტქმება ყველა სიტყვა უკუღმართად ნათქვამი... არ ვიცი... ნათხრობს გავყვები და გავიგებ ალბათ... კი გავს ათეშაგი სცენის კედელზე ჩამოკიდებულ გატენილ თოფს... პიესის ბოლომდე ცეცხლს აუცილებლად , რომ გაისვრის...
თავშესაფრიდან პატარა (უკვე რაღა პატარა) ბიჭუნას სრულწლოვნების გამო დაითხოვენ... სექსუალური ორგიებიც უკან დარჩა, ისევე როგორც ბევრი კარგი და ბევრი ცუდი... ესაა... თავსესაფრები ერთმანეთს ჰგვანან... გინა პილატე პონტოელის დრო იყოს და გინდა... ცხონებული დიდი კრიტიკოსის მიერ ახალი რელიგიის დამფუძნებლების...
მეფეს კი... სპარსელთა დედოფალი მოეყვანა და არმაზის კერპს ახალშობილს, სავარაუდოდ, სერაფიტას ვაჟს, მსხვერპლად სწირავენ... მავანნი ... საკუთარ სინდისს სწირავენ მსხვერპლად უცოდველ ვაჟებსა და ქალიშვილებს... თავსესაფრებსი კი ადგილი მაინც არ არის... თავშესაფრებში არა მხოლოდ ჯეინ იარები იზრდებიან..
პონტოელი, სხვა რომაელ ჯარისკაცებთან ერთად დგას და თხოტის მთის მწვერვალს ასცქერის... სიგიჟის ელვა დაწრწის მის თვალებსი და ეჭვი არ მეპარება... გულშიც...
ჯარისკაც სიცილადაც არ ეყო ჯაგლაგი პატარა (რაღა პატარა!) ბიჭუნას (რომელიც არც გასკონელია და არც იმერელი...) ლაზმა რომ აჩუქა... ჯაგლაგები ერთმანეთს კი ჰგვანან, მაგრამ.. ზოგი მამის ნაჩუქარია და ზოგიც ბებერი მეთევზის... ზოგს - მუშკეტერობა სურს, ზოგსა კიდევ - ტფილისის შავბნელი ქუჩაბანდებისთვის ალღოს აღებას ჰყავს შეპყრობილი...
ღმერთმა ხელი მოუმართოს!
აქკი, უკვე გაზრდილ, ერთ დროს პატარა ბიჭუნა რომაელ მეომარს ემგზავრება და ეს რომაელი, იმ დროს რომის პროკურატურის ახალგამომცხვარი მუშაკია... შემდგომში პილატრ პონტოელად წოდებული... პილატეს თვალებში კი ტბის ფსკერი მოჩანს... არა რის ტბა რომელიც არ დაჭაობდეს... მაგრამ იმდენი წყალი კი დარჩება ხელი გადაიბანო!!!


Monday, March 13, 2017

პირიმზისა



სამნი დანი დევთა სახლსა
გადაგვმალეს ალქაჯებმა.
ჩვენი მამის, საქმროების ბანებს
ვნატრობთ განდა-განა.
ცას უცნაურ ლაჟვარდისფერს,
მხოლოდ შინა შევნატროდით.
ბროწეულისფერ  თავსაბურავებით -
ციმციმითა, ცისკრის
ჟამსა,
სამნი დანი ვნარნარობდით.
ჩვენთვის მღერდნენ განთიადზე
ჩიტნი ხეზე,
ჩვენთვის წყალნი
წანწკარებდნენ ღელე-ღელე.

სამნი დანი, დევის ქვაბსა,
მიწისქვეშეთს გაგვასახლეს.

სირაჯებს მჟავე ჟანგი სდით,
ვულკანის ნაკვერჩხლებს ფეხს ვადგამთ.

დემონთა და ყვითელ-კბილებ
მოელვარე ჭინკთა დედებს,
ჩაკეტილი აქვთ ბოქლომით
სალი კლდე და ოკეანე.
მხოლოდ სიზმრად
დედის კალთას, მამის სუნთქვას
მეტრფეს ჰანგებს –
ვერც დილა და ვეღარც ღამე,
ვერაფერი განგვაშორებს.

სამძიმარს პირიმზისას ეპითალამია:
- გესმა თუ არა,
რა მესმა, საზღვარს არ უჩანს ბოლო,
ჩანჩქერი ქარაფს გადაყვა,
ჩაიტანს ჩვენსა ამბავსა, შავ ზღვასა ან და
ჭოროხს..

მწვერვალს უფატრეს მუცელი,
გადმომაპარეს ულაყით,
სალი კლდეების უღრანში,
დევების ანბანს ვუბნობ.
დამსვეს დევქალა დედაბრის,
აულაგებელ სადგომსა,
ბავშვი ჰგონია თავი და იავნანინებს ითხოვს.
ეს ტკბილი ჩვენი ნანინა,
ნატირალია, ვუმღერ.
ვერც ეს მოულბობს
გულ-მუცელს
გადაღრჩუებულ ყრუ-მუნჯს.

მაინც მებრალის, სამძიმარ, ვუვლი ბავშვივით მიმნდობს.
ხანდახან დედის მეძახის,
შვილი ვგონივარ, უგნურს.
„დაი, სამძიმარ,
დიდედები მზითევს მზეს გაჰფენდნენ, 
სიზმრად -
მატყლსა პენტენ საჩეჩელზე,
ქალწულობას მოკვეცილ თმას
თითისტარებს დაართავენ.
პაპები კი გრძელ-თითებით მთვარის შუქზე სხედან,
იღიმიან წვერ-ულვაშში,
ქუდი გვერდზე დაუხურავთ, ბანს მოიძახიან:
- „შენ ბიჭო, ანაგურელსა.“
უმშვენებენ მარჯვენა მხარს
ანგელოზები ნათლისა.
ამათ ედემს რა იციან,
ჩვენი გრძელი სადარდელი,
კავებათ ჩამოგვიშლია.
თანაც, აკვნებს თხილის ხისგან თლიან,
თლიან, ნელი-ნელაა.
დაიი, ქვესკნელს ვინ გაარღვევს,
ქაჯეთს სულს ვინ ჩამოიტანს?!
ჭიუხებსა, საჯიხვეებს
მოჯირითე კაი ყმასა
უკუნეთში, როგორც დღისით
მოვილანდებ, მოვიჩრდილავ ამ სიბნელეს კვირიასა.
დევის დედა, დედაბერი,
ავსულაა, თავნათქვამა:
უნდა-უნდა - ჩამოვუვლი,
უნდა-უნდა - ბუქნი-ბუქნა.
- უნდილოო - ჩამომჩხავის -
შენი სუნი ჩემსა შვილსა,
მიუვა და სად წაუხვალ, სადა?!

აშექალას  პირიმზისას ეპითალამია:
- შენი სული შენთან,
რაც არ უნდა მოხდეს -
მოტყუებით დემონთ ნებით გადავეცი.
ახლა ამ ქაჯეთის უკიდურეს პოლუსს,
ვზივარ ქოხმახებში.
გამოქვაბულებით მორონინე ბოროტთ,
ჩემი სულის ნაფლეთს, ამოვუგებ ღამე.
ავხორცულად მეხორხოცეთ,
შეჭამანდით დამსკდრებს,
მათ რა ენაღვლებათ
გამოლოკილ თითებს მკერდს  თუ მაწმენდავენ.
მონა ვარ და უტყვი,
კალიების გუნდებს ერთ ღამეში ვიცვლი.
მიწის შიდა წყლები,
ხავსიანი ქვები,
წითელქუდა სოკოების ტევრი -
ამ ნიადაგს ლოფლოფს
როგორ დაუძვრები?!
ქაჯეთს სამუშაოდ
ვინ გაგიშვებს ობოლს?!
ქაჯებს მსახურობდე, სული გაიყიდე.
აშექალო, თითქოს,
ამ ღამიან ცისკარს,
როცა ერთ-ერთ დემონს კალთას ვუზი,
ვწუხვარ,
შემომესმა, თითქოს კოპალასი ხმაი,
ვითომ, ღთისშვილები წამოსულან, დაი.
ტარტაროზის მღვიმეს,
შეულეწენ კლიტენს,
გაგვიყვანდნენ სამშვიდობოს
თვალს ვერაფრით ვერ მოვწყვედით-ყე
იაგუნდისფერად  მოელვარე ფერთობს.
ღმერთით.

უღელტეხილები ჭუბერ-საკენის, ჯვრისა,
მყინვარწვერის საბურველი, სახარება მოქვის,
ალავერდის ტაძრის ყელი,
ბეთანიის ფრესკა,
და ყინწვისის ანგელოზი, რად არ მავიწყდება?!
ღმერთით.
ახლა ვხვდები ჩვენი სახლის,
მობუდარ მერცხალთა,
მოზამთრალეთ შირაზს.
რად არ ავიწყდებათ ჩვენი სახლის ღრიჭო.
მესმის ზამთარს,
გარეული წეროების დაბრუნების ჟივილს.
ოკეანე - პეშვი - და დროც გაჩერდება.

როცა გიყვარს,  ნატრობ,
შენს მშობლიურ ზეცას.
ათი ათას ოქროს ზოტს გაატან ნიავს.
სფინქსებს უარმყოფობ, აარიდებ მზერას -
შენს ფრესკებსა და მიწაგაცრილ,
შენს სამშობლოს ვერ თმობ.

ეს კლიენტი ქოსა, დიდხანს არ მომეშვა,
ჩემ ნეგატივს ლოკავს, ლოკავს,
ქაჯთა ენით მბილწავს,
და ბებერი მოლასავით,
გურჯო-ხათუნ - მლოცავს.
არაფერი მესმის. ვერც ვერაფერს ვერ ვგრძნობ.
მახსოვს, მხოლოდ, როგორ
დავანთებდით კოცონს, ჭიაკოკონობას
და ავსულთა ლოქაფ,
კუდიანთა რაზმებს,
ტკაცა-ტკუცით, ნელა
ნახშირ-ნაცარს ვაყრით.
დამთავრდება ჩვენი გაჭირვება, დაი
და ინათებს ღამე,
ამათ საიდუმლოდ, ჩემი სულის ნაწილს,
ლუსკუმაში ვმალავ, ხატ-ჯვარების ფარად,
ჩემი სულის ნაწილს
და ამათმა, თუნდაც ლეგიონმა მომსპოს,
როცა ღთისშვილები დაგვიხსნიან,
გვწამდეს,
ერთმისხალა სულით გადავრჩებით, დაი.

სამძიმარის წიგნი პირიმზისას და აშექალს:
- რა მინდა გახაროთ...
ქაფქაფა ლავას ცოცხლად რომ ჩაგვყარეს,
რად გვინდა,
გროშებად გავყიდით განა გულს?!
ტყვეებად, მონებად სიცოცხლე  ჩალაა.

ცისკრისას,  დევებმა ქვაბულს რომ წაგვასხეს,
მე შევხვდი იახსარს.
და ახლა, მეცხრე თვეს, ამ სარს შვებით შევიხსნი,
ამ მუცელს, ამ ჩვილსა მე აღარ დავმალავ.

ოქროს აკვანს მოღუღუნეს
სიზმარეთში ვხედავ,
იახსარ!

შემოკრებს, ძმადნაფიცთ, დაგვიხსნის,
ქაჯეთსაცაც ამარცხებს ეს გრძნობა ნამდვილი.
ფასკუნჯთა ამალით ჩამოვლენ მიწისქვეშ,
ერთთვალა ციკლოპებს
ელვარე ხმლითა და ღვთის რწმენით აჰკაფვენ.

ყრმაც,
დანო,
პაწაწა,
ღთისშვილთა მოდგმისა გაჩნდება და ლხენით სამშობლოს ვიბრუნებთ:
- იავნანა, ვარდო ნანა,
იავნანინაო.







Tuesday, February 21, 2017

ქაჯავეთის სიმღერა



სამნი დანი დევთა სახლსა
გადაგვმალეს ალქაჯებმა.
ჩვენი მამის, საქმროების ბანებს
ვნატრობთ განდა-განა.
ცას უცნაურ ლაჟვარდისფერს,
მხოლოდ შინა შევნატროდით.
ბროწეულისფერ  თავსაბურავებით -
ციმციმითა, ცისკრის
ჟამსა,
სამნი დანი ვნარნარობდით.
ჩვენთვის მღერდნენ განთიადზე
ჩიტნი ხეზე,
ჩვენთვის წყალნი
წანწკარებდნენ ღელე-ღელე.

სამნი დანი, დევის ქვაბსა,
მიწისქვეშეთს გაგვასახლეს.

სირაჯებს მჟავე ჟანგი სდით,
ვულკანის ნაკვერჩხლებს ფეხს ვადგამთ.

დემონთა და ყვითელ-კბილებ
მოელვარე ჭინკთა დედებს,
ჩაკეტილი აქვთ ბოქლომით
სალი კლდე და ოკეანე.
მხოლოდ სიზმრად
დედის კალთას, მამის სუნთქვას
მეტრფეს ჰანგებს –
ვერც დილა და ვეღარც ღამე,
ვერაფერი განგვაშორებს.

სამძიმარს პირიმზისას ეპითალამია:
- გესმა თუ არა,
რა მესმა, საზღვარს არ უჩანს ბოლო,
ჩანჩქერი ქარაფს გადაყვა,
ჩაიტანს ჩვენსა ამბავსა, შავ ზღვასა ან და
ჭოროხს..

მწვერვალს უფატრეს მუცელი,
გადმომაპარეს ულაყით,
სალი კლდეების უღრანში,
დევების ანბანს ვუბნობ.
დამსვეს დევქალა დედაბრის,
აულაგებელ სადგომსა,
ბავშვი ჰგონია თავი და იავნანინებს ითხოვს.
ეს ტკბილი ჩვენი ნანინა,
ნატირალია, ვუმღერ.
ვერც ეს მოულბობს
გულ-მუცელს
გადაღრჩუებულ ყრუ-მუნჯს.

მაინც მებრალის, სამძიმარ, ვუვლი ბავშვივით მიმნდობს.
ხანდახან დედის მეძახის,
შვილი ვგონივარ, უგნურს.
„დაი, სამძიმარ,
დიდედები მზითევს მზეს გაჰფენდნენ, 
სიზმრად -
მატყლსა პენტენ საჩეჩელზე,
ქალწულობას მოკვეცილ თმას
თითისტარებს დაართავენ.
პაპები კი გრძელ-თითებით მთვარის შუქზე სხედან,
იღიმიან წვერ-ულვაშში,
ქუდი გვერდზე დაუხურავთ, ბანს მოიძახიან:
- „შენ ბიჭო, ანაგურელსა.“
უმშვენებენ მარჯვენა მხარს
ანგელოზები ნათლისა.
ამათ ედემს რა იციან,
ჩვენი გრძელი სადარდელი,
კავებათ ჩამოგვიშლია.
თანაც, აკვნებს თხილის ხისგან თლიან,
თლიან, ნელი-ნელაა.
დაიი, ქვესკნელს ვინ გაარღვევს,
ქაჯეთს სულს ვინ ჩამოიტანს?!
ჭიუხებსა, საჯიხვეებს
მოჯირითე კაი ყმასა
უკუნეთში, როგორც დღისით
მოვილანდებ, მოვიჩრდილავ ამ სიბნელეს კვირიასა.
დევის დედა, დედაბერი,
ავსულაა, თავნათქვამა:
უნდა-უნდა - ჩამოვუვლი,
უნდა-უნდა - ბუქნი-ბუქნა.
- უნდილოო - ჩამომჩხავის -
შენი სუნი ჩემსა შვილსა,
მიუვა და სად წაუხვალ, სადა?!

აშექალას  პირიმზისას ეპითალამია:
- შენი სული შენთან,
რაც არ უნდა მოხდეს -
მოტყუებით დემონთ ნებით გადავეცი.
ახლა ამ ქაჯეთის უკიდურეს პოლუსს,
ვზივარ ქოხმახებში.
გამოქვაბულებით მორონინე ბოროტთ,
ჩემი სულის ნაფლეთს, ამოვუგებ ღამე.
ავხორცულად მეხორხოცეთ,
შეჭამანდით დამსკდრებს,
მათ რა ენაღვლებათ
გამოლოკილ თითებს მკერდს  თუ მაწმენდავენ.
მონა ვარ და უტყვი,
კალიების გუნდებს ერთ ღამეში ვიცვლი.
მიწის შიდა წყლები,
ხავსიანი ქვები,
წითელქუდა სოკოების ტევრი -
ამ ნიადაგს ლოფლოფს
როგორ დაუძვრები?!
ქაჯეთს სამუშაოდ
ვინ გაგიშვებს ობოლს?!
ქაჯებს მსახურობდე, სული გაიყიდე.
აშექალო, თითქოს,
ამ ღამიან ცისკარს,
როცა ერთ-ერთ დემონს კალთას ვუზი,
ვწუხვარ,
შემომესმა, თითქოს კოპალასი ხმაი,
ვითომ, ღთისშვილები წამოსულან, დაი.
ტარტაროზის მღვიმეს,
შეულეწენ კლიტენს,
გაგვიყვანდნენ სამშვიდობოს
თვალს ვერაფრით ვერ მოვწყვედით-ყე
იაგუნდისფერად  მოელვარე ფერთობს.
ღმერთით.

უღელტეხილები ჭუბერ-საკენის, ჯვრისა,
მყინვარწვერის საბურველი, სახარება მოქვის,
ალავერდის ტაძრის ყელი,
ბეთანიის ფრესკა,
და ყინწვისის ანგელოზი, რად არ მავიწყდება?!
ღმერთით.
ახლა ვხვდები ჩვენი სახლის,
მობუდარ მერცხალთა,
მოზამთრალეთ შირაზს.
რად არ ავიწყდებათ ჩვენი სახლის ღრიჭო.
მესმის ზამთარს,
გარეული წეროების დაბრუნების ჟივილს.
ოკეანე - პეშვი - და დროც გაჩერდება.

როცა გიყვარს,  ნატრობ,
შენს მშობლიურ ზეცას.
ათი ათას ოქროს ზოტს გაატან ნიავს.
სფინქსებს უარმყოფობ, აარიდებ მზერას -
შენს ფრესკებსა და მიწაგაცრილ,
შენს სამშობლოს ვერ თმობ.

ეს კლიენტი ქოსა, დიდხანს არ მომეშვა,
ჩემ ნეგატივს ლოკავს, ლოკავს,
ქაჯთა ენით მბილწავს,
და ბებერი მოლასავით,
გურჯო-ხათუნ - მლოცავს.
არაფერი მესმის. ვერც ვერაფერს ვერ ვგრძნობ.
მახსოვს, მხოლოდ, როგორ
დავანთებდით კოცონს, ჭიაკოკონობას
და ავსულთა ლოქაფ,
კუდიანთა რაზმებს,
ტკაცა-ტკუცით, ნელა
ნახშირ-ნაცარს ვაყრით.
დამთავრდება ჩვენი გაჭირვება, დაი
და ინათებს ღამე,
ამათ საიდუმლოდ, ჩემი სულის ნაწილს,
ლუსკუმაში ვმალავ, ხატ-ჯვარების ფარად,
ჩემი სულის ნაწილს
და ამათმა, თუნდაც ლეგიონმა მომსპოს,
როცა ღთისშვილები დაგვიხსნიან,
გვწამდეს,
ერთმისხალა სულით გადავრჩებით, დაი.

სამძიმარის წიგნი პირიმზისას და აშექალს:
- რა მინდა გახაროთ...
ქაფქაფა ლავას ცოცხლად რომ ჩაგვყარეს,
რად გვინდა,
გროშებად გავყიდით განა გულს?!
ტყვეებად, მონებად სიცოცხლე  ჩალაა.

ცისკრისას,  დევებმა ქვაბულს რომ წაგვასხეს,
მე შევხვდი იახსარს.
და ახლა, მეცხრე თვეს, ამ სარს შვებით შევიხსნი,
ამ მუცელს, ამ ჩვილსა მე აღარ დავმალავ.

ოქროს აკვანს მოღუღუნეს
სიზმარეთში ვხედავ,
იახსარ!

შემოკრებს, ძმადნაფიცთ, დაგვიხსნის,
ქაჯეთსაცაც ამარცხებს ეს გრძნობა ნამდვილი.
ფასკუნჯთა ამალით ჩამოვლენ მიწისქვეშ,
ერთთვალა ციკლოპებს
ელვარე ხმლითა და ღვთის რწმენით აჰკაფვენ.

ყრმაც,
დანო,
პაწაწა,
ღთისშვილთა მოდგმისა გაჩნდება და ლხენით სამშობლოს ვიბრუნებთ:
- იავნანა, ვარდო ნანა,
იავნანინაო.







Friday, February 3, 2017

გილგამეშის თვე






პურის სუნი აქვს შენს სიყვარულს, ეა.




ოკეანეების შესართავია იგი,




დედასთან დაბრუნებაა (ამა-არ-გი).




 ახალგაღვიძებული ბავშვი დედის მკლავებში -




ასეთია სიყვარული,




შენ ჩემ მთავარანგელოზო, ეა.




 მდინარე, შემოდის, ერეკლე, ნამიანი ხელისგულებიდან.




ვაშლის ყვავილივით აყვავდა ჩემი გული,




ერეკლე და ჩვილის ღიმილივით მიმნდობი ვხდები,




შენთვის, ერეკლე.




შენს იქეთ აღარაფერია.




 ნელ-ნელა ერთმანეთის თითებში რომ გაგვღვიძებოდეს,




როგორც ყვავილებს –




სიზმრის ახდენა.


Tuesday, December 6, 2016

ქარბუქთა თვეში







ქარბუქთა თვეში თვით სიკვდილი
ვიმშობიარე.
სიყვარულზე ცხრა თვის ფეხმძიმე,
სულ შემთხვევით,
მიწის ზევით (გა)დავურჩი
სუდართ მომხვეველს,
ვინც დიდთვლობაში მოყოლილ ცოცხლებს,
აპატიოსნებს, ზვავისგან (გა) წმენდს.
მწვერვალებიდან ჩამომასვენებს.

ქარბუქთა დედა უცხო ენაზე,
მისი შვილების ზარის ხმაზე,
იავნანას თეთრად მითენებს ხევში გაჩხერილს,
რადგან ქარაფებს გადავეკიდე
ფრენის სწავლისას ან
ღრუბლებიდან ხეთა მწკრივებს გამოვე
დე მოულოდნელად,
როგორც სულყველა ზღაპრის ბოლო
ქარბუქთა თვეში გასუდრული, საკუთარ თავსაც
გამოვეტირე.

ყინვა-სიცივემ გადამხადა ყვავილთა ფარდა,
ნისლებში რბილად მწოლიარემ მზისთვის ვილოცე.

Thursday, November 3, 2016

მტრების საკითხავი




 ყველა ჩემ მაწყევარს, ვინც უფალს არ მაშორებს

აი, ერთი და ორი და
ხელის გაწვდენაზე ჭრელი ჩიტივით დასკუპდა
ჩემი მტერი.
ალალად მიყურებს, მიცინის,  -
მივლის. გარეშემო.
მომარხულეა ჩემი მტერი, მკაცრად იცავს მძიმე მარხვას,
ცარიელ ზეთზე, პურზეა.
მისი ლოცვა კი მიწაშია ჩაკირული,
დედამისის თეთრ ძვლებს თუ შეაჟრჟოლებს.

ერთი ხელის გაწვდენაზე დასკუპებული
მიყურებს, როგორც მწვანე გველი ნაცრისფერ ბოცვერს,
და მიცინის ეშმაკურად, ვხედავ მის კბილებში გაჩრილ
ჩვილების ხორცს.
ღმერთო, შეარგე.
ამას უნდა ჭირის დღედ მიქციოს დილა,
მოსული არ არის, ღვარძლის წითელ ყვავილებს ჩამოთესავს,
ჩემი სულის შესაწუხებლად.
პირიდან სცვივა წყევლის დაჩირული სიტყვები,
ნაკუწებად ჩამომჭკნარი, გზა-გზა დაკრეფილი,
ნასხვისარი.
ჩემი მრავალშვილიანი მტერი
თვალებით მჭამს.
ყვითელ კბილებში შვილების ხორცი მოუჩანს.

და: ანგელოზი ერთია -
სიკეთეებად ისახებიან ჩემი ჭირის დღეები.

Friday, October 28, 2016

ეთერის გენეტიკური კოდი

„მამაკაცები უნდა ერიდონ სასიყვარულო კავშირის დამყარებას შემდეგნაირ ქალებთან: კეთროვანებთან, მთვარეულებთან, მათთან, ვინც სხვისი საიდუმლოს სააშკაროზე გამოტანას არ ერიდება, ძალიან თეთრკანიან ან ძალზე მუქი კანის მქონე ქალებთან, მათთან, ვინც სასიყვარულო სურვილებს სხვისი თანდასწრებით გამოთქვამს, მათთან, ვინც არასასიამოვნო სუნს აფრქვევენ, ახლო ნათესავთან, მეგობრის შეყვარებულთან, ასკეტიზმის მიმდევარ ქალთან და ნათესავის ან მეგობრის ცოლთან“. *)

დილის ექვსზე წამოვარდნები დასჩემდა, როგორც რამე ავადმყოფობა, ან ახალი მავნე ჩვევა. ადგებოდა და ნელა აივნის კარს შეხსნიდა, გაჰყურებდა ბნელ ცისკიდურს, მზე, რომ ჯერ კიდევ მთვარის სხივებში გახვეული ნებივრობდა, გაჰყურებდა, ნისლში და წვიმაში ჩაფლულ ქალაქს, და მის სატელევიზიო ანძას, რომელსაც ციმციმა ნათებები მოხსნეს და ახლა პრეისტორიული ძეგლივით ბჟუტავდა. აჩონჩხილი კორპუსების წყება ქშინავდა და იმდენად შეუმჩნეველი იყო მაგისტრალზე მოძრაობა, ეჩვენებოდა მკვდარი ქალაქის ბინადარი შექმნილა თავადაც.
უკან, ბინაში შებრუნებული ცდილობდა საწოლში შემძვრალი და საბანში მიყუჟული ძილი მორეოდა, ან ძილი შეებრუნებინა და თავს იავნანას უმღეროდა. აბესალომი კი უდარდელად ხვრინავდა.
აბესალომი ეთერის ქმარს ერქვა. დიდი ჭკუის კოლოფი გახლდათ. მთელ დღეს ჰაშიშის შესუნთქვაში ატარებდა, ფეხმორთხმით მჯდარი კახურ ჭაჭას გარეული ნადირივით იშინაურებდა და როცა, ეთერი სამსახურში მიდიოდა სხვადასხვა რელიგიის, რჯულის, გარეგნობისა თუ ასაკის ქალებს უარს ვერ ეუბნებოდა, ვერ უარობდა მათ სახლში მოყვანა-გასტუმრებაზე. მოდიოდნენ ხოლმე რიგ-რიგობით, ხან კეთროვანი, ხან მთვარეული, ხან ზანგი და ხან არაბი, ხან კახელი, ხან იმერელი, მისთვის კი, აბესალომისთვის სულ ერთი იყო. რაც მთავარია ჩიბუხი გატენილი ჰქონდა ტიბეტური ყაყაჩოს ყვავილედებით და გვერდში, ერთგული ძაღლივით, საკუთარი მჭვრეტელობის უნარი ამოეჩარა. არაღიარებულ მეცნიერს პრაქტიკული საქმე მხოლოდ საწოლში გამოსდიოდა შედეგიანად და ამიტომაც, მისი ძირითადი რეკორდები საწოლს არც სცილდებოდა.
ეთერმა ეს და სხვა კიდევ ბევრი რამ თითქმის ზეპირად იცოდა, მაგრამ ქართველი ცოლისდა მიხედვით, თუ უფრო ხათრით, არაფერს არ იმჩნევდა. ზონზროხა აბესალომსაც, სხვა რა უნდოდა?! ეთერს ქმრის შეჭაღარავებულ წვერ-ულვაშზე დიდად მზეც აღარ ამოსდიოდა, ამიტომაც შეხმატკბილებულები ცხოვრობდნენ, ქალაქის გარეუბნის ერთ განცალკევებით მდგარ 14 სართულიან კორპუსის ბოლო სართულზე დაშენებულ სხვენზე.
ეთერი ტანმორჩილი იყო, არა ეს მართალია, ნამდვილად მეტრი და 55 სანტიმეტრი სიმაღლის ქალს მაღალი ქალის პრეტენზიები არც ჰქონია, გარდა ამისა, მას ბუნებრივი ხუჭუჭა თმა ჰქონდა, რასაც ხან სომეხი გელას, აზერი ონორეს, თურქული წარმოების ფენისა და უთოს და ხანაც აღარავის და არაფრის იმედად ისწორებდა და ისწორებდა.
ჭროღა თვალებში მუდმივად ამოუცნობი სევდა ედგა. სევდიანი კი მიმზიდველ ქარიზმას ატარებდა, თან.
არა, ვერ იტყოდი, რომ ეთერს ქალური ეშხი აკლდა, მაგრამ აბესალომს მაინც, რა გინდ კარგი ცოლი გყავდეს, მაინც ენატრება სხვისა, ჭირი არ ასვენებდა.

ეპიზოდი 1.
„ჰონიკაპუტრა ამბობს, რომ არსებობენ ისეთი ქალებიც, რომლებიც მამაკაცთან სასიყვარულო კავშირს განსაკუთრებულ შემთხვევაში ამყარებენ, ამასთან არ აქვს მნიშვნელობა, აქამდე, გათხოვილები იყვნენ, თუ არა.“.
არასამთავრობო ორგანიზაციის ოფისი ქალაქის მთავარ ქუჩაზე მდებარეობდა. ქალმა გამოძახებულ ტაქსს ხუთლარიანი დაუტოვა წინა სავარძელზე, კარში მძღოლის დაძაბული მზერა მოიყოლა და შენობაში შეასწრო.
- ეთოო, მოხვედი, ეთერ-ქალო, პირ-ლამაზოო;- წაუმღერა დაცვის ახმახმა.
- გამარჯობა, ახმედ; - დაბალი, ჩვეული სერიოზულობით უპასუხა ეთერმა, ელექტრონული ტაბელი - საშვი- გამტარ ხიდს დაადო ზევიდან და დაწკაპუნების შემდეგ გაიარა.
- პრივეტ, ეთოო, ეთერ-ქალო, როგორი შაბათ-კვირა გქონდა, მშვენიერო?! - შეეგება გაუთხოვარი თინა, რომელსაც თანამშრომლები შენ აღარ გინდა თინაოს ეძახდნენ.
- როგორ ხარ, თინა?! - ჩვეული თბილი ხმით უპასუხა ეთერმა.
სამუშაო კომპიუტერს ფრთხილად მიუჯდა და შიდა მიმოწერის ფოსტა ჩართო.
ბოსსის წერილი დახვდა. ახალი, იმ დილით გამოგზავნილი იყო.
„ძვირფასო კოლეგა, ეთერ ცისკარიძე.
შემოვიდა შეტყობინება, რომ ზღვისპირა ქალაქ „ახალ ბზიფის“  რელიგიურ პანსიონატში 13 წლის გოგონას არაადამიანურად მოექცნენ, რის შედეგადაც გოგონა გადაყვანილია ქალაქის ადგილობრივ ცენტრალურ კლინიკაში. დღესვე შეუდეგი საქმის შესწავლას, მივლინების საბუთები მოაწესრიგე და ადგილზე ჩააკითხე მსხვერპლს“.
პატივისცემით ბატონი ესა და ეს ეთერს აღარ წაუკითხავს, გამორთო სამუშაო ლეპტოპი, ოთახში მჯდომ თანამშრომლებს დაემშვიდობა, გაუთხოვარ თინას ოდნავ გაუღიმა, მეორე სართულზე საფინანსო სამსახურში შეიარა და ქუჩაში გავიდა.
გადატვირთულიყო ქალაქის ცენტრალური გამზირი. ნისლიან ამინდში შუქნიშნები ბჟუტავდნენ. მძღოლები ერთმანეთს უსიგნალებდნენ და ხშირად აგინებდნენ. საპატრულო ეკიპაჟი ნერვიული ხმით მიკროფონში იძახდა: - დააჩქარეთ მოძრაობა, ვის ვეუბნები მე. დაუჩქარეთ, შტერებო.
ეთერი შავმა, დიდმა ჯიპმა გაწუწა. შალის სველი კაბა სხეულზე მოეტმასნა, რაც ქუჩის კუთხეში მდგარი ორი უბნელი გამოაცოცხლა. ეთერმა ხელი აიქნია და ამოიოხრა. ტელეფონი მოიძია ჩანთაში, სანამ ახალ ბზიფისკენ გზას დაადგებოდა და სადგურში წავიდოდა, იფიქრა სახლში შევივლი, შხაპს მივიღებ, გამოვიცვლი, ჩანთას მოვამზადებ, იქნებ ლანჩისთვისაც დამრჩეს დროო და მერე კი მატარებლის გასვლის დროც მოვაო. ეთერი აბესალომს ნახევარი საათი ურეკავდა მობილზე, და მხოლოდ 32 წუთზე უპასუხა ქმარმა. ხმაზე ეტყობოდა, რომ ახალი გამოფხიზლებული იქნებოდა. მოთენთილი და ჩუტი ხმა ჰქონდა აბესალომს.  მის ხმას ასევე შეუერთდა, ქალის სუსტი ხმაც. აბოო, კიდევ მოდი, ჩემო წამებულო. ეთერმა გაუთიშა, ტელეფონი გამორთო და პირდაპირ სადგურისკენ მიმავალ სამარშუტო ტაქსს აუქნია ხელი.
 ღამის მატარებლით იმგზავრა. გამთენიისას, ისედაც ხო ექვსზე ეღვიძებოდა, ჩქაროსნული ზღვისპირა ქალაქში ჩავიდა. ზღვის სუნი ვაგონში შემოვარდა და ქალმა ცხვირის ნესტოები დაბერა. მარილისა და ნესტის სუნმა გააბრუა და ცივი ოფლი დაასხა.
სადგურზე იდგნენ ტაქსისტები, ბინის გამქირავებლების აგენტები, რამდენიმე ქალაქის ხაზის მანქანა და ორიოდე უცხოელი ტურისტის ათკაციანი გუნდი.
ტურისტული სეზონის არყოფნის გამო, ქალაქი მიტოვებულს ჰგავდა, დაცარიელებულს. აქა-იქ გაივლიდა მოხუცი ან ბავშვი, რომლებიც მიწას ჩაჩერებოდნენ და ზღვის მხარეს არ იხედებოდნენ. ზღვაზე კი იდგნენ მოდარაჯე წითელი გემები, პორტთან ახლოს იდგა ორი დიდი გემი და ტვირთით მძიმდებოდა. მეთევზეები სანაპიროზე ძაღლებთან ერთად მოსულიყვნენ, ნიჟარებიანი, ქვიშიანი სანაპირო თევზის სუნად ყარდა. ეთერმა მარტოსულად იგრძნო თავი და ატირდა.
„რამ გაახსენა, მაგრამ მზე რომ ამოდიოდა გატრუნულ ზურმუხტად მოლივლივე მთვლემარე ტალღებზე, თვალი გაუშტერა ბუნების სილამაზემ და მკლავებზე ჟრუანტელის წვრილმა ბუსუსმა დაასხა. - გორის ბაზარში მიყავდა მამას, ნაადრევი ყურძნის გასაყიდად. იდგა ხოლმე დახლთან, მოფუსფუსე ბაზრის შუაგულში და სანამ, მამა ბაზრის ხალხთან სასწორისა და ჩეკის ამბებს მოაგვარებდა, რამდენიმე კილოს გაყიდვასაც ასწრებდა. ერთ ზაფხულს, როცა პირველად წამოუვიდა დედათა წესი, გორის ბაზარი მხოლოდ მამაკაცებით გადატენილი აღმოაჩინა. სხვადასხვა ასაკის მამრებს სხვადასხვანაირი სუნი ასდიოდათ. ისინი მოძრაობდნენ ეთერის ახლადგამოღვიძებულ ქალის ჩონჩხის გარშემო და შორიდან აფთრებივით უვლიდნენ, სუნზე დაგეშილებს ჰგავდნენ, სისხლის სუნზე დაგეშილ საშიშ აფთრებს. მამამ დახლი დაიკავა და ბაზრის ადმინისტრაციისკენ წავიდა. ეთერომ პატარა ხის სკამი შეამჩნია და ჩამოჯდა. ნამგზავრს წათვლიმა. მოულოდნელად, ძილში თუ ცხადლივ ცხელი სუნთქვა იგრძნო კისერთან, ცხელი, მწველი, უსიამოვნო ოხშივარი. წამოვარდა ზეზე და ლეღვის გამყიდველი, წითელცხვირა, ჯმუხი კაცი შერჩა ხელთ. უყურა კაცმა წითელი, ამღვრეული მზერით და მერე გაშორდა, იქვე სხვა გამყიდველების ზურგებს ამოეფარა, ეთერომ მამა დაინახა.
ნაშუადღევს, მამას სთხოვა ცოტას დავისვენებ, მანქანაში ვიქნებიო. წავიდა და ბაზრის შუა ეზოში, დამპალ საზამთროებში ნახა უცნაური კაცი, კისერზე დიდი ხის ჯვრით და ზამთრის პალტოთი. ნასვამს ჰგავდა ეს მათხოვარი და ეთეროს ძალიან მოუნდა პური ეყიდა და მიეტანა მისთვის, მაგრამ ვერ გაბედა. მთვრალმა ხელით ანიშნა, წადი, წადი აქედანაო და გაუღიმა და ხელით უცნაურად მოხაზა ჯვარი. ეთერო გაოგნდა. არსად ენახა პირჯვარი და ვერც მიხვდა რა ლოცვა გამოატანა მთვრალმა ჯვაროსანმა. ისე დაიბნა გოგო, რომ გზა აებნა და მანქანების სადგომს ასცდა. მერე მაღაზიებმა გაიტაცეს, სხვადასხვა საქონელს ათვალიერებდა და მოსწონდა თან, გზა რომ აებნა და ვეღარ იგნებდა. დამალობანას თამაშს ჰგავდა, მაგრამ შიშიც ახლდა ამ თამაშს, ნამდვილი შიში. გოგოს ერთ-ერთ ვიტრინასთან მამაკაცი მიეტუზა უკნიდან და პატარა, ნესვივით გამობზეკილ დუნდულაზე ხელი მოკიდა. ეთერო გაწითლდა, შერცხვა, უცხო ალმური მოედო და გაიქცა, მაგრამ უარესად დაიბნა და გზაც უფრო მეტად აებნა. შედიოდა ახალ-ახალ მაღაზიებში, მამაკაცი კი დასდევდა და კვალში ედგა. გოგო დაფრთხა, სახეზე გამოეხატა ბრაზიც და შიშიც. უკან მოხედვას ვერ ბედავდა, რომ კაცისთვის სახეში შეეხედა, ბოლოს ძალ-ღონე მოიკრიფა, ვიღაც ქალმა თავის წინ დაიყენა და მოასწრო, მეზობელი ლეღვის გამყიდველი დასდევნებოდა.  ნადირი გაქრა, გოგო მამასთან დაბრუნდა, შეშინებულს სახეზე ფერი არ ედო და ქლიავისფერი დასდებოდა. მამამისმა დატუქსა, რას დაბოდიალობო და რომ უნდა ეთქვა, რაც შეემთხვა, უეცრად თვალებს წააწყდა, იმ ნადირის თვალებს, სისხლის გუბეები რომ ედგა გუგებში. არაფერი აღარ უთქვამს, იფიქრა მხეცია, მამას გულს არ ვატკენ, დავუმალავო. თუმცა, მამას სთხოვა მანქანაში ჩაესვა და გარედან ჩაეკეტა. იმ დღეს მამას დარჩა ყურძენი გასაყიდი. დაბინდებამდე წამოვიდნენ გორიდან.“
ეთერი მობილურის ხმამ გამოაფხიზლა. აბესალომი ეგონა, მაგრამ სამსახურებრივ საქმეზე ურეკავდა, არც მეტი არც ნაკლები სწორედ ახალ ბზიფელი მამაკაცი, რომელსაც წინა თვეში თავად შეეხმიანა. ამ ქალაქის სკოლების სტატისტიკა გამოითხოვა. კვლევისთვის სჭირდებოდა. ამ მამაკაცის ტელეფონი მისცეს, საჯარო მოხელეაო ბზიფში და ყველაფერი იცისო ამ ქალაქის.
- ეთერ, გამარჯობათ. როგორ ხართ?!
- კარგად, ბატონო მურმან. გაგიკვირდებათ და ახლა თქვენს ქალაქში ვიმყოფები. სანაპიროზე, ზღვის ხედით ვტკბები. - არ დაუმალავს ეთერს და ბავშვური გულუბრყვილობით გაიცინა.
- როგორ?! - დაიბნა ბურმანი.
-დიახ, აი, ასე. მართალია ჩემს ასაკში უკვე სირცხვილია პირველად რომ ვნახე ზღვა, მაგრამ ღირდა ლოდინად. თქვენ რამ შეგაწუხათ?!
-ისეთი არაფერი, პატარა და უმნიშვნელო საქმეა. ეთერ, ძალიან მეწყინა რომ არ დამირეკეთ და არ შემატყობინეთ წინასწარ. დიდი სიამოვნებით დაგათვალიერებინებთ ქალაქს, ძალიან გთხოვთ, უარს ნუ მეტყვით.
- კარგით, არ მინდა თქვენი შეწუხება, მაგრამ ბატონო...
- გთხოვთ ეთერ, ნუ მომმართავთ ბატონობით, მარტო მურმანი დამიძახეთ, უბრალოდ, მურმანი.
- კარგით, ბატ.... ოჰ, მურმან. ერთ საქმეზე მომიწია ჩამოსვლა,  სამივლინებო საქმეა. პანსიონატს ეხება. 9 საათისთვის ვაპირებ გავიდე ანგელოზის მთაზე, მოგვიანებით შეგეხმიანებით.
-შევთანხმდით.
ეთერმა გათიშა მობილი, სწრაფად ჩაიდო კაბის ჯიბეში და ატირდა. უკვირდა და თავადაც აფრთხობდა ეს უნებური ატირება. მაგრამ თავს ვეღარ ერეოდა.  - სტუდენტობისას, როცა მთელი ქვეყანა აუტანელ დეპრესიას მოეცვა და შუქი და პური ფუფუნების საგნებს წარმოადგენდა, ეთერი დასთან ერთად ცხოვრობდა, ნაქირავებ ბინაში. ხელმოკლედ ცხოვრობდნენ. ხშირად დაუძინიათ ტანსაცმლით, რადგან ღამე აუტანლად ციოდა, გათბობის საშუალება კი უბრალოდ არ გააჩნდათ. ეთერი სტუდენტობისას ძალიან გამხდარი იყო და მამაკაცების სიმპატიებს არ იმსახურებდა. ამის გამო მარტოსულად ცხოვრობდა, მის დას კი ერთდროულად რამდენიმე თაყვანისმცემელი ჰყავდა. - აბა, რაა, სიცილით ამბობდა ირინეოსი, ერთი დილით გამცილებლად, მეორე უნივერსიტეტში, მესამე ბაღში საბოდიალოდ, ერთი საღამოს გამცილებელი, - იცინოდა ირინეოსი და თან ახალ სატრფოს უნიშნავდა პაემანს. ბოლო შეყვარებული უბნელი ბიჭი იყო, უცნაური გარეგნობის, ყვავილებიანი პერანგების მოყვარული და ცისფერ, გაცრეცილთვალებიანი. ამოდიოდა ხოლმე ირინეოსთან და ეთეროსაც ესაუბრებოდა. ერთხელ ისე მოხდა, ირინეოსი სახლში არ იყო. ეს უცნაური კაცი მიხაკებიანი, ხასხასა პერანგით ამოადგა ეთეროს და სთხოვა სახლში შეეშვა.
- მოდი, მაგრამ ირინეოსი დაბაში წავიდა.
-შემოვალ, მხოლოდ რამდენიმე წუთით და წავალ.
ეთერო სამზარეულოში შევიდა. მიხაკებიანი შეყვა.
მოულოდნელად დაუწყო კოცნა.
მერე ხის დაბალ ტახტზე მიაწვინა და როცა, გოგოს სისხლი წასკდა, მაშინღა შეეშვა.
ეთერომ თმა გაიშალა და სახეზე შემოიხვია.
- ახლა გადი.
ხმის ამოუღებლად გაიძურწა დაუპატიჟებელი სტუმარი და იატაკზე, მიხაკისფერი სისხლის კვალი დატოვა.
ზღვამ ღელვას უმატა. ტალღები ქვიშას ახრამუნებდნენ. ეთერმა წითური გრძელი თმა გაიშალა და ზღვას ზურგით დაუდგა. მურმანის ხმამ თავგზა აუბნია. ვერაფრით ვერ წარმოედგინა რომ ცხოვრებაში ასეთი შემთხვევითი დამთხვევები არსებობენ. მურმანის ფოტოც კი არ უნახავს, არადა, მამაკაცმა თითქმის პაემანი დაუთქვა, თან საღამოს, რომელსაც საკურორტო ზონის ქალაქში, მივლინებაში მყოფ ქალს შესაძლებელია ღამედ და გათენებად ექცეს. გაახსენდა, მურმანს პირველად რომ ესაუბრა ტელეფონით, გაუბრაზდა კიდეც საქმიდან გამომდინარე, იკამათეს, მაგრამ ბოლოს კეთილად დაემშვიდობნენ ერთმანეთს. „საიდან უნდა გაეგო, ჩემი ჩამოსვლა? იქნებ, მართლაც ისმინება ჩემი ტელეფონი? მაგრამ მურმანს რა ინტერესი აქვს? არ ვიცი.“
ეთერი ზღვას შემოუბრუნდა, კაბა დასველებოდა და იისფერი ყვავილები თითქოს შიშველ ტანზე ამოსვლიაო. ქვიშაზე დაწვა და ცას ახედა. - აბესალომი ქორწილში მთვრალი გამოცხადდა. წვერგაუპარსავი და დაუბანელი კაცის იერით. გული დასწყდა, მაგრამ არ შეიმჩნია. საქორწილოდ ეთერსაც არ შეუკერავს კაბა, იქირავა. სამზადისი დამღლელი არ ყოფილა, რადგან მათი მშობლები დაბებში ცხოვრობდნენ და ვერ ახერხებდნენ ჩამოსვლას, მხოლოდ მეგობრების ვიწრო წრე დაპატიჟეს, სულ ათიოდე კაცი. ეთერმა აბესალომს ვიდრე ტაძარში შევიდოდნენ სთხოვა ხელში აეყვანა. - ვერ დაგძრავ, - უშნოდ გაიცინა ახალმა ქმარმა და ჩიბუხი შეაკეთა. „ქორწილის ღამე კი არა, ჯოჯოხეთი მელოდება. რაღაც ჯადოსავით სიმძიმეს ვგრძნობ სულში. აბესალომის ეს სიყვარული მომწომს, უხეშად რომ მექცევა, ესეც მომწომს, მისი შაქარ-ყინულა სიყვარული, რომ ვერ გაიგებ გყინავს თუ გაშაქრებს“.  ეთერი ჯვრისწერის შემდეგაც გრძნობდა სიმძიმეს, ისეთი განცდა ჰქონდა, თითქოს მკბენარი მიესია ვიღაცის უხილავ ხელს, მკბენარი კი მას ძვლამდე კბენდა.
ეთერს ათ საათამდე ეძინა. შემდეგ კი სწრაფად წამოდგა, კაბა გაიფერთხა, მზეს, რომელიც სუსტი იყო, მაგრამ მაინც სასიამოვნო, გაუღიმა და ადგილობრივი ტრანსპორტის გაჩერებისკენ წავიდა.
ათისთვის უკვე „ანგელოზის მთაზე“ ავიდა. პანსიონატის დირექტორი მონასტრის წინამძღვარი, ოცდაათამდე წლის მშვენიერი ქალი ყოფილა. დაწმენდილ, ცისფერ თვალებში დედა ტაისიას სიყვარული აყვავებოდა. ეთერმა მოზარდის სახელი და გვარი გააჟღერა, არც ის დაუმალავს რომ მასზე შეტყობინება არასამთავროებმა გაავრცელეს.
- მაინც რა თქვეს? -  დედაოს დაბალი ხმა ჰქონდა, თითქოს მწუხრზე იდგა და ჟამნს კითხულობსო.
-დედაო, ეს მხოლოდ და მხოლოდ ფაქტის გადასამოწმებელი ვიზიტია. ბავშვი უნდა ვნახო. თქმით ბევრი რამ თქვეს.
- არა, მაინც? საინტერესოა რა ხდება ერში. - დედაოს ხმას გულისწყვეტა დაეტყო.
- დიახ, თქვეს რომ 13 წლის გოგონაზე მებაღემ იძალადა. გოგონა წინაღმდეგობას როცა უწევდა, ის სახეში ურტყავდა ხელს. შემდეგ კი აღმზრდელმა მთელი ღამე ცარიელ ოთახში გარედან ჩაკეტა და აშიმშილა.
დედაომ თავი დახარა.
- კონფლიქტები ხდება, როგორც ყველა ოჯახში, მაგრამ მსგავს რამეს ადგილი არ ჰქონია. ბავშვს შეგახვედრებთ. ოღონდ აქ არა. მისმა მეგობრებმა და კლასელებმა არ უნდა გაიგონ თქვენი სტუმრობის შესახებ.
- დიახ, გასაგებია.
ეთერს შერცხვა კიდეც გულში და საკუთარი თავი გაკიცხა. არა, როგორ ვენდე არასამთავროების ინფორმაციას და თბილისიდანვე არ გადავამოწმე, გაუბრაზდა თავს. გოგონა სამლოცველოში სასანთლეებს წმენნდა, მორჩილებდა. სახე უღიმოდა ფრესკებზე გამოსახული ღვთისმშობელივით. უდედმამო ბავშვი სევდიანი და ჩაკეტილი ჩანდა, ერთი შეხედვით, მაგრამ ხალისიანი. ეთერი გაბრუნდა. შინაგანმა ინტუიციამ უკარნახა, რომ ბავშვზე არანაირ ძალადობას ადგილი არ ჰქონია.
- დედაო, კიდევ ერთხელ გიბოდიშებთ.
- ცრუ სიტყვას ადამიანის სულიერად და ფიზიკურად განადგურება შეუძლია, მაგრამ ჩვენ ჯვარი გვწერია. - დედა ტაისია იღიმოდა.
ეთერი დაემშვიდობა და ბულვარისკენ მიმავალ ტრანსპორტს გაყვა. დარცხვენილი იყო და დაღონებული.
ბულვარში ბამბუკების ტყეში ისეირნა.
სიგარა იყიდა და მოწია.
ყავა, იქვე, ახლადგახსნილ კაფეში დალია.
სასტუმროში ავალ და დავიძინებ გაიფიქრა თუ არა, მურმანმაც დარეკა.

ბოლო ეპიზოდი
არსებობს მრავალი მიზეზი, რის გამოც მამაკაცს სურვილი უჩნდება სხვის ცოლს დაეუფლოს.
-ამ ქალმა იცის რა უნდა, იგი ეკუთვნოდა სხვა მამაკაცებს და იმსახურებს იმას, რომ მას იოლად მისაღწევი ქალივით მოექცნენ; მე დავეუფლები ამ ქალს, იმის მიუხედავად, რომ იგი უფრო მაღალი წრიდანაა; ჩემი საქციელი არ არღვევს დჰარმას კანონებს.
ან
-ამ ქალმა დაიპყრო თავისი ძლიერი ქმრის გული, რომელიც მას ფეხქვეშ გაეგო; მისი ქმარი - ჩემი მტრის მეგობარია; თუკი მე ამ ქალს დავეუფლები, მისი ქმრის საშუალებით ჩემს მტერს მოვიცილებ;
ან

სანაპიროზე მდგარ რესტორანში შეხვდნენ. ადრე მოუწია მისვლა, რადგან იქვე იმყოფებოდა. გარეთ, ვერანდაზე დაჯდა და ზღვას გახედა. ზღვა ველურ მუსტანგს ჰგავდა, ძნელად რომ მოათვინიერებ და მოიშინაურებ. მურმანი მოულოდნელად დაადგა თავს.
მაღალი იყო, ხმელი. ყვითელ თვალებს აკვესებდა. კარგად გამოიყურებდა, თუმცა კეთილი კაცის შთაბეჭდილებას არ ახდენდა.
გაცნობა კონიაკით აღნიშნეს.
მურმანი მალულად, მაგრამ დაკვირვებით ათვალიერებდა. ეტყობოდა, რომ ეთერი მოსწონდა.
-წავიდეთ, დაგათვალიერებინებ ქალაქს.
- ნასვამი დაჯდები საჭესთან?
-ეს არ არის პრობლემა, ხომ იცით სამთავრობო მანქანებს პატრული არ ამოწმებს; - იხუმრა მურმანმა.
ეთერი გაჰყვა. თითქოს იზიდავდა, თან  კი შიშს გრძნობდა. „რა მემართება? გათხოვილი ხარო, არ უკითხავს, მაგრამ რგოლს ხო შეამჩნევდა?“
საღამოსპირზე, მზის ჩასვლისას, ზღვას თეთრი, ქათქათა ნისლი მოედო. თითქოს თოვლი მოვიდაო და ახლა მთებივით სრიალებდნენ ზღვის დედაპირზე ტალღები. „აბესალომი. აბე, ახლა ალბათ რომელიმე ქალთან ერთად ყაყაჩოების მტვრით განიბანება. მის მარტოსულობას ვერც ერთი ქალი ვერ კურნავს. ვაღიარებ, სწორედ ამ უკიდეგანო, სატანური მარტოობის გამო გავყვევი და მის სულს კი ვერაფერი ვუშველე. ალკოჰოლიზმს ვებრძოდით, როცა ჰაშიშზე შეჯდა. ეს უკვე გაუსაძლისი იყო. სახლში ჩაიკეტა, მხოლოდ ძველ ინდურ საგალობლებს უსმენდა და თაგორის პოეზიას კითხულობდა, მაგრამ მისი მიტოვება კი არ შემიძლია.“.
მურმანმა ფრთხილად მიიზიდა თავისკენ და კანკალებულ ეთერის წითურ თმას აკოცა. მერე მოძებნა მისი შუბლი, ცხვირი, ტუჩები. კოცნიდა ერთწამს, და ათრთოლებულ ქალს გულზე იკრავდა. ეთერს სურვილმა მოუარა, როგორც შლეგიანს ახლა, პირველად ცხოვრებაში ეღალატა ყველა იმ მამაკაცისთვის, ვინც დაუკითხავად შემოუხსნა სხეულის კარი, შური ეძია, ყველა იმ მამაკაცისთვის, ვინც სიყვარულს ვერ იმეტებდა და მხოლოდ, ხორციელ სიტკბოებას სთავაზობდა. შეპყრობილივით გრძნობდა თავს. აბესალომისთვის სურდა ეღალატა, მის მუდმივად კაიფში მყოფი თავისთვის, მაგრამ ყველაზე მეტად სურდა მურმანის დამორჩილება, სურდა მურმანის შეცდენა და დამცირება.
- სკოლიდან მოსულს, სახლში არავინ ხვდებოდა. იცოდა, პაპა ვენახში იქნებოდა წასული. ტანსაცმელს გამოიცვლიდა, პურის ყუას მოტეხავდა და სოფლის ბოლოსკენ, მინდვრების გზას დაადგებოდა. თაკარა მზე სახეს და ფეხებს უწვავდა, ორღობეებზე, მოკლე გზით ჭრიდა გრძელ გზას და გაფაციცებული აკვირდებდა მაყვლის და ასკილის ბუჩქებს. ხშირად, წვრილი, ანკარა გველები გადაურბენდნენ ხოლმე და აშინებდნენ. რამდენიმე კი მის ფეხის ხმით შეშინებული სწრაფად შერბოდა ჯაგებში. დაყვებოდნენ გოგოს კაჭკაჭები, ყვავები, ბულბულები. დაყვებოდნენ მაწანწალა, უპატრონო ძაღლები. ხედავდა დედაბრებს, სხვების ბოსტნებში გადაპარულთ, კალთა აკრეფილთ, სახეზე მოსახვევ მოფარებულებს. ხედავდა, მეზობლის კაცებს, თაღართან ჩამუხლულებს, თამბაქოს კვამლში და შაბიამნით დასვრილთ. მწიფდა ვაშლი, მსხალი, სიმინდი. პაპას ვენახი კი მოშორებით იყო. შუადღეს ხვატს მოეთენთა კავკასიონი, ქედებზე ისხდნენ დანგრეული ძველი ტაძრები, ქედნებივით და ბერებს მოჰგავდნენ გამჭვარტლული, გაშავებული გუმბათებით. ვენახი კი დაკვარკვარებული. ბოგირზე მდგარ წნორს ტოტები მდინარეში ჩაეყო და ბულბული კი არ ჩერდებოდა.  გოგრა ბალი მწიფდა და შესეოდნენ ბეღურები და ჩხართვები. პაპას თაღართან მაგიდაზე ეძინა, თხილის ტოტების ჩრდილქვეშ. გოგოს ეგონა, რომ პაპა მოკვდა. ფრთხილად მიდიოდა მაგიდისკენ, აკვირდებოდა პაპის გულს. პაპა თავს იმძინარებდა. ვითომ მოვკვდიო და ჩემი გოგო რას იზამსო. ეთერო პირმშვენიერი, დაღონდებოდა, მოიწყენდა, აღარც მდინარეში ჩაგდებული კონა ახსოვდა, აღარც ანკესს გამოდებული თევზები. პაპას ეღიმებოდა, პაპა ამთქნარებდა, პაპა იღვიძებდა და სოფელი მაღლდებოდა, მზე გამოანათებდა, ჩაირთვებოდა სოფლის ხმა - მამლები აყივლდებოდნენ, კაჭკაჭები აწრიალდებოდნენ, მეზობელი პაპები ახმაურდებოდნენ, დედაბრები ხელს მოიჩრდილავდნენ.“.
- მურმან, მინდა იცოდე, რომ...
-გთხოვ, არ გინდა.
-მურმან, მე მარხვაზე ვარ. მძიმე მარხვაა დღეს. იოანე ნათლისმცემელს თავი მოკვეთეს. სალომეას დაკრულზე, სალომეას ცეკვაზე, სალომეას გამო.
- მე არ ვარ ქრისტიანი, ჯერ არ მოვნათლულვარ. ჩემები ყველა მუსულმანია, მაგრამ პატივს ვცემს შენს რელიგიას. მესმის, რაც ხდება ახლა შენს გულში. ოღონდ, მითხარი რომ არ გინდა და არაფერს გიზამ.
-მურმან, შენ არაფერი არ იცი.
ეთერმა თმა შეიკრა და მანქანაში ჩაჯდა.
მურმანმა სასტუმრომდე მიიყვანა და არც კი დაემშვიდობა, ისე წავიდა.
დაძინებამდე აბესალომმა დარეკა.
არ უპასუხა.
- სასწრაფო საქმეზე ვარ, სხვა ქალაქში. დილით სამსახურში აუცილებლად უნდა მივიდე, სახლში ექვსის მერე მოვალ. - მესიჯი გაუგზავნა და სანამ მობილს გათიშავდა, პასუხი მოვიდა:
 -ასე ტრაგიკულად, პირდაპირ სამსახურში?!