Posts

Crusader love

(ჩემი ჯვაროსანი)
https://www.youtube.com/watch?v=iTrmZSto7Pk&index=30&list=RDywsS4WteceM&fbclid=IwAR1Lt_K7NiIvxc8mdLKIX3JG6mKHlCrGdPCrgn6rir6wclk2ktlLvW7sDlM
მშიერი მგელივით დავწრიალებ შენი ქუჩისკენ, შენი სახლისკენ, შენი ალვის ხეებისკენ -
არცერთი არ დგას თავის ადგილას.
ეს წრეზე ბრუნვა, ეს წრეზე სიარული
გზის არევაა თუ მხარი მეცვალა -
მშიერ მგელივით დავწანწალებ,
მთვარის შუქს ვყავარ ატანილი,
გუმბათი ბებერ სინაგოგის, ყვითლად ზიმზიმებს.
მოლა მინარეთს ლურჯი სინათლით რთავს
გზა მებნევა -
არც ცხოველური ჟინი მშველის,
არც მგლის მუხლი,
არც ყნოსვა მიცავს და ჩემი ღმერთიც განს გამდგარი
შორიდან მიმზერს,
ჩემი ჯვარი ჩემი ჯვარია,
ზურგს ვერ დავხედავ, ზურგზე შენ მყავხარ დაკრული
ნიჟარასავით, და თან მიგათრევ,
თან ჩემი სახლი, თან ჩემი სისხლი, თან ჩემი სუნთქვა -
ჩემი ღმერთის ჯვარცმულ სხეულად.

ამნეზიური

ტყუილი ნამცხვრის გემო აქვს სიტყვას, სიტყვას, რომელიც, ჯვარცმასავით გაკრულია მთავარ მაგისტრალზე. ზღვაში დაკარგული მეზღვაურივით, მხოლოდ მისი ცოლის სიზმარში რომ ჩნდება ნაპირთან, მხოლოდ სიზმრებში გაცოცხლდება, მხოლოდ გულში, სუბტროპიკული სიმწვანესავით იხასხასებს. მარილიანი ჰაერი, სულ ოდნავ ნესტი, ჩაისუნთქე და ჩაიგუბე ფილტვებში და აღარ ისუნთქო. ასეთია ეს სიტყვა, რომელიც, გამოდებულია გზაგასაყარზე, და როდესაც სწრაფი სიჩქარით უახლოვდები, ზუსტად იმავე მანძილით შორდები, და ყოველ ჯერზე გულდაწყვეტილი, რადგან მის გასწვრივ გზის მშენებლებს კილომეტრები დავიწყებიათ. ღმერთო ჩემო, როგორ ჰგავს სიყვარულს, როგორ ჰგავხართ ერთმანეთს - სოხუმი. შენ. სოხუმი არ მახსოვს. თუ იყო ჩვენი. არ მახსოვს, არ მახსოვს.

რიმა

ზღვაში თუ ცხოვრობ, არ გჭირდება თმა, ცურავ და იქნებ, ბედნიერიც ხარ. თუ გოგო ხარ და გაჩნდი მიწაზე, სოფელში, მთაში, მაშინ თმის სიგრძით იზომება შენი ქალწულება, და ფრთხილად, როგორც იზრდები სიმაღლეში - თმასაც გიზრდიან, ფეხისწვერებზე ცეკვას ჰგავს შენი ახლობლების ინტერესი, სახეზე ხომ არ ამოგდის თმა ან ყელზე, ან მკერდზე. თავზე კი ნაწნავები წელამდე, როგორც ორი წვრილი გველი დაგსრიალებდეს,  თუ არადა, რიმასავით უნდა იარო, გარე-გარე, სიბნელეში, ან ხელოვნური თმით, ჭრიჭინობელების სამაგრებით და დაგდევდნენ კლასელები წივილით: -უთმო რიმა, რიმა, რიმა უთმო, და „პარიკს“ გაძრობდნენ და გარბოდნენ და რიმასავით მელოტი თავით, უწარბო და უწამწამო მლაშე ცრემლით მისდევდე უკან, ქაჯების გუნდს. ერთადერთი გოგო იყო რიმა, ერთადერთი, რომელიც ასეთი დაიბადა  სოფლის დუღილში. თმიანობაში, ნაწნავებში, დალალ-კავებში. და ელოდა ინდოეთიდან რაღაც საპონს,  უცნაური ხის ქერქისგან დამზადებულს, ელოდებოდა ბიძამისისგან, დადიოდა ხელოვნური თმით და ჭრიჭინობელების  თმისსამაგრებით სოფლის ფოსტაში და გზავნილებს მოიკითხავდა. მისი ეს გზა, სახლიდან, სკოლიდან ფოსტისკენ ეს …

დევნილები, ჩვენ

ზამთარზე არა, შენზე ვფიქრობდი - როგორ გძინავს სამოთხეში, მზით გამლღვალ ბაღში როცა ყინვისგან გათოშილი, უღელტეხილზე, შიმშილისგან ღონემიხდილს წითელი ძაღლი მეწეოდა და ცხადს გავურბოდი გულის შეკუმშვით?! ცხადი მომდევდა, კუდში მდევდა, ძაღლის კუდი არ მთელდებოდა ცეცხლი მხოლოდ მეზმანებოდა, პური თითებში მეშფხვნებოდა, და ფრინველები გუნდად მოგვდევდნენ, ჯერ არ მსმენოდა დევნილია, დევნილები ჩამოეთრივნენ.
გაზაფხულზე როცა ვფიქრობ, როცა თბილად ბუხარს უზის ჩემი პატარა გოგო და ცდილობს, სარკმლის მიღმა  ზამთრის ბეღურებს მიუყაროს ხელებით სითბო,
„მამაო ჩვენოს" ასე ლოცულობს - შენზე ვფიქრობ, მარტოობისგან,
ანაც სულაც უკვდავებისგან გათეთრებული, ადამიანად ყოფნის ჟამზე, 
იქნებ ფიქრობდე, იქნებ გახსოვდეს, მე რომ ზამთრის უღელტეხილზე, ლიპ-ყინულებზე ლანჩამძვრალი ფეხსაცმელი მიცურდებოდა, ხელში როგორ ფრთხილად აგყავდი, მე კი ვფიქრობდი,
დაღლილობისგან ძილში ფეხით ტყე-ტყე მივლია.

ორფეხების არსაკითხავი

ასეც.... განა შორია იმ დილამდე, სარკეს რომ ზეწარს წააფარებ სახლიდან გარეთ ფეხს არ გაადგამ, მხოლოდ შინაურ ცხოველებს დაუყვავებ, შესაძლებელია, არაფერია გამორიცხული ორფეხაც გყავდეს. ბუხართან ახლოს, ნოემბრის წვიმებს გამოუყოფ ფანჯრიდან ენას, წიგნების ჭია, მიივიწყებ ახალ გამოცემებს, ანასტასია ერისთავ-ხოშტარიას და ბანოვანნი კითხვას მიჰყოფ ხელს, ღამ-ღამობით, ჩქარა გიქოლზე ისევ აღვარღვარებ ცრემლებს და იქნებ, ჯეკ ლონდონის მწვანე ტომებიც შემოგეკითხოს, რადგან როცა მამის გული გაიბზარა სოფლის სიბნელისგან სწორედ მგელზემოთხრობას შეაფარა მან თავი. ალბათ, როცა სახლიდან გამოძრობაზე უარს განაცხადებ, საკუთარ სხეულს წააფარებ ფლასებს, თვალებს კი კუს ბაქნის სათვალეს მოარგებ - სულ ის მზიანი დღე გედგება სულში მამამ რომ ხორბლის ასაღებად მინვრად მომუშავე კომბაინების სანახავად წაგიყვანა, ღელეში რომ წუწაობდით, ახლადდათესილ სიმინდის მინვდრებში ქედნებს რომ ხოცავდით და ყოველთვის წყვილად დაიჭრებოდნენ, რადგან არც ერთი არ დატოვებდა მომაკვდავს. ერთხელ, ხოხობიც კი მოინადირედ. გემრიელად გახსოვს. სათევზაოდ წასვლა ტბებზე - კორომებში ნაა…

მზეს უმზირა ახრასამ

გამოხდა ხანი, მოიმწიფა თმამ ვერცხლის სხივი ადრე თუ ტილებს გამოკვებდა სისხლით და ზრდიდა, ახლა გათეთრდა. მე, მზესუმზირის თესვას ვუნდები გაზაფხულისას, მისი ყვავილი ეზოს ახარებს, თვალს ამშვიდებს ვან გოგოს მაგონებს, თითქოს მზეები ამოდიან მიწის ხნულიდან. ვზივარ კომშების განაპირას, ეზოს ბოლოში, და მეზობლის ბაბოზე ვდარდობ, ახრასიაზე - მონღოლური ყავისფერობით და ვიწრო ჭრილით გამოგხედავდა, როცა მის ჭიშკარს მიადგებოდი, ორი ჭიქა მზესუმზირისთვის, ჯოხს კედელთან მიაყუდებდა, დაიხრებოდა და სასკოლო რვეულების ფურცლებზე, სადაც მისი შვილიშვილები განტოლებებს იყვანდნენ და ორიანებსაც ბლომად იღებდნენ, გადაკეცავდა ოსტატობით, ერთი ხელის მოსმით ერთკეცად, სამკუთხედად, როგორც ფრონტის ბარათი და მოხალულ მზესუმზირას შიგ ჩაგიყრიდა. ნახევარი ჭიქაც ფეშქაშად.
მთელი საღამო კაშკაშა ზაფხულების, სეირნობისა, სახლის წინ ჯდომის, იყო კნაწუნი, გადარბენა ახრასა ბაბოს მზესუმზირაზე. გზაზე კი უნდა სულ შემთხვევით გადაჰყროდი ბიჭს, რომელიც გიგზავნიდა საღეჭ რეზინებს, რაც უტყუარად იმას ნიშნავდა, ანუ უყვარხარ.
და ახლა, როცა თმამ სითეთრე მოიპრიანა შენ კომში…

ნეკერას

შენი ფოტო ახლა ჩემი ავატარია,
მახსოვს, ზაფხულში გადაგიღო ფოტოგრაფმა ბათუმს
თუ ბეშუმს,
სუბტროპიკულ ყვავილებში, როგორც ელფი,
როგორც ზღვის გოგონა, ხმელეთზე, რომ
ვეღარ სუნთქავს.
თვალებდახუჭული მძინარეს უფრო ჰგავდი,
ტრანსში მყოფს, ვიდრე... რაც მე გავიფიქრე და არ კი ვთქვი
არ ვთქვი,
არ ვთქვი.....

და ახლა, შენ შემოდგომის ნოემბერებში
ხარ მძინარე და ყვავილების წვიმა გახურავს.
მუნჯი და ჩუმი მუსიკით გარემოცული,
მოედინება შენიდან სუნთქვა,
უხილავი, თან მარადიული.


იქნებ მეც რამეში ვიყო დამნაშავე:
მეთქვა რაც მაშინ გამაფიქრდა,
მეთქვა, გოგო, რა ლამაზი ხარ,
მაგრამ თითქოს ჭრიჭინობელების მხარეს წასულხარ,
მეთქვა, თუ როგორ შემაშინა შენმა სანთლისფერმა სახემ ან
ხელებმა,
მეთქვა, როგორ ჰგავხარ ამ ორქიდეების გადამკიდე,
ჰამლეტის გოგოს.

მაგრამ, არ გითხარი....
და ახლა, შენი ფოტო ჩემი ავატარია.
შენ გძინავს და ჩემ სიზმრებში მინდა გაცოცხლო.