Skip to main content

მზე გადავიდა შენს გამო

მზე ბუნიაობს. მზე შუბის ტარზე. მზე გადატყდა
თუ სხივები ხმება. დროს რიტუალის,
წამით თვალებში გიწვენ გათანგულს.
განდი დამშრალა, ცეცხლი ჩანაცრდა.
- მაგრამ ეს ახლა აღარც კი მახსოვს,
ჩემი ქმარი დღეს ცოცხალია.

ადრე კი, წინათ, ქვრივისთვის სარას
ვინ შეკერავდა თეთრსა, საამოს.
ეთერზეთებით ტანის განბანვა,
ველურ ყაყაჩოს დამათრობელი წვენი
უზომოდ. თრობაა ამო.
სუნთქვა დაფქვილი ჰაშიშით -
სუნი ჯერ კიდევ მახსოვს - სუნელია,
ვამატებდი ტკბილ თაფლის ღვეზელს,
სახლში რომ გყავდი.

ახლა კი, დართულ, უხანოდ წასულ
სიყვარულს სწამთ რომ დამავიწყებენ.
მაშინ, როდესაც მერქვა ინდი, შენ დაგიქვრივდი.
გურუ.
- რა საბრალოა - ამბობდა ჩემზე მოხუცი ქალი,
სხვა სოფლის მკვიდრი.
მე კი ნახევრად გაბანგული, გულში ჩვენს ბუდას,
ათასხელიანს, აღუვლენდი ჰიმნებს:
წყალობას ამგვარს ველოდით, შენგან,
უფალო.
მპოხავენ გრილი ნელსაცხებლებით,
მიშლიან თმას და ფეხს მიშიშვლებენ,
მოხოხავენ
ვერ დაგვიშლიან
ერთი გაკვრა
ერთად
აბრიალება
ყოფნას
ენები
ცეცხლის მილოკავენ ყავისფერ სხეულს,
გორგონასავით ვიკლაკნები უწმინდური ვიწვები, მაინც..
მხოლოდ შენ გხედავ. მათ რა იციან, ნაცრად მიწას აგეზილები.
ესეც შერწყმაა.ერთად ვწვებით. მათ არ იციან.

ეს იყო ადრე.
მზე გადავიდა, მზე გადავიდა, მზე გალღვა ზღვაში.
ხელის აქნევით აბეზარ ფიქრს მოვიშორებ, - კარს გაგიღებ.
ოღონდაც მოდი. ადრესატი დღეს უცვლელია.
-ნახე სარკეში, შუბლზე ხალივით მუქი ლაქა გაქვს.
- იმ დროს, როდესაც დამწვეს შენს გამო.

Comments

  1. იმ დროს როდესაც დამწვეს შენს გამო..
    ახლა ეს ემოცია ძალიან შორსაა, არც კი მახსოვს რატომ და რისთჳის.
    ერთია, ხშირად დეჟავუს ვიხმობდი, და უცხო გამვლელთ გამსგავსებდი.. მტვერობწაყრილო!!!!1

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

ბოროტებისთვის წესის აგება

ნატა ვარადა
ბოროტებისთვის წესის აგება


„სპარსეთში კი არა, რუსეთში ვართ, რუსეთში! სადაც რუსის სისხლი დაიღვრება და სადაც რუსის სამხედრო დროშა ჰფრიალებს, ის ქვეყანაც ჩვენია-მეთქი!” „ლამბალო და ყაშა”. მიხეილ ჯავახიშვილი. 1925 წელი.
1921 წლის 25 თებერვალი, რუსეთის მიერ საქართველოს, როგორც დამოუკიდებელი ქვეყნის ოკუპაციის ისტორიული თარიღია. მოთხრობა „ლამბალო და ყაშა“, სადაც ცარიზმის ერთმორწმუნეობის ფარსიამხილებული, მიხეილ ჯავახიშვილმა 1925 წელს დაწერა.იმავე წელს ჟურნალ „მნათობში“ იბეჭდება, ხოლო, შემდეგ ის ქვეყნდება 1926 წელს სახელგამის მიერ გამოცემულ კრებულში „ორი განაჩენი“. ამის შემდეგ მოთხრობას კიდევ ორჯერ, 1933 წელს და 1937 წელს ეღირსება დღის სინათლე. 1937 წელს წითელი სატანა მწერალსაც მისწვდება. მოთხრობას, თან ახლავს მწერლის მიერ გაკეთებული შენიშვნები, სადაც უცხო სიტყვების, ისტორიული თარიღების, გეოგრაფიულ ტერმინთა განმარტებების წაკითხვისთანავე მიხვდება მკითხველი, თუ რა დიდ შრომასთან აქვს საქმე. პირად არქივში მწერლის მიერ გაწეულ წინასწარ მუშაობაზეც მოიპოვება ცნობები. დაცულია საქაღალდეები წარწერ…

დაუჯდომელი წმინდა ადრიანეს და ნატალიასი

წმინდა მოწამენი ადრიანე და ნატალია (IVს.) ხსენება 26 აგვისტო (8 სექტემბერი)



დაუჯდომელი წმინდა ადრიანე და ნატალიასი (საშინაო საკითხავი)
წმინდა მოწამენი ადრიანე და ნატალია (IVს.) ხსენება 26 აგვისტო (8 სექტემბერი)
ტროპარი:მოწამეთაშენთა, უფალოადრიანედანატალიაღვაწლსაშინათვისსაგვირგვინიმოიგესუხრწნელებისაშენმიერღუთისაჩუენისა, რამეთუაქუნდათმათშენმიერიძალი, დამძლავრიდაამხვეს, დაშემუსრესკერპთაიგიუძლურიძალი, მათითამეოხებითაქრისტეღმერთოაცხოვნენსულნი

გოდერძი ჩოხელი - ბებო

ისედაც მიტოვებულ სოფელში მიატოვეს ბებო. ზაფხულში ვერ მოიცალეს შვილებმა, ზოგი სამსახურს იმიზეზებდა, ისეთ ადგილებზე მუშაობდნენ, გაცდენა არაფრით არ შეიძლებოდა. შვებულება თითქმის ოთხივემ ერთად აიღო, ოჯახებით აიყარნენ და ზღვაზე წავიდნენ. იქიდან დაბრუნებულებს კი, ისევ უამრავი გადაუდებელი საქმე ელოდებოდათ თბილისში. მთელი ზაფხული მოლოდინში გაატარა ბებომ. ერთთავად თვალებზე სანთელივით გაყვითლებულ ხეს იჩრდილებდა და გზას გაჰყურებდა. გზას გასათიბი ბალახი და შამბი მოსდებოდა, აღარც კი ეტყობოდა წესიერად. დილით, ანდა ნისლიანში რომ მოგენდომებინა გავლა ამ გზით, ისე იყო ბალახი ცვარით დამძიმებული, წელს ქვემოთ უცებ დასველდებოდი. ბებოს იმედი ჰქონდა, რომ ადრე თუ გვიან გამოჩნდებოდნენ მისი შვილები, რძლები და შვილიშვილები, ამიტომ წინასწარ თადარიგს იჭერდა ნისლიან ამინდში. რამდენიმეჯერ აივლ-ჩაივლიდა გზაზე. თან ჯოხით ცვარიან ბალახს ბერტყავდა, რომ „ქალაქელები“ არ ჩაელპო (ასე ეძახდა თავის შვილებს). სახინკლე ხორციც რამდენჯერ გაამზადა წინასწარ. სიზმარს ნახავდა ხოლმე, რომ ყველანი სახლში იყვნენ. დილაუთენია …