Skip to main content

მარტივი რიცხვების შესახებ

კონდაკი. ხმა 2:
“ამისთვისაცა მწარისა სიკუდილისაგან ქალი იხსენით წმინდანო”
ლოცვა ოჯახის კეთილდღეობისთვის
წმინდა მოწამე გური, სამონ და აბიბო



სხვა ტროპარი: თვალი ამეხილა
ბაგე ამეხსნა
ყური გამეხვნა
ნეტავ, რა ვცოდე, უფალო.

აი, ასე ჯდომა შენ მასწავლე.
მაგიდას იდაყვჩამოყრდნობილი,
მუჭში მოქცეული ხუთივე თითი
ტუჩებთან მაქვს მიტანილი
და თვალებით კი სივრცეში მივქრი,
გამახსენდი,
თითქოს სარკეში ჩამეხედა უეცრად - თვალი მოვკარი -
შენს თუ ჩემსავე ანარეკლს -
ქვედა ტუჩი მოვიკვნიტე.
როგორ ვემსგავსე გასულ საყვარელს,
ჩემგან გასულს.
როგორც მესისხლეს.

ბუგტარ-ბუგტარ,
ბუგტარ მე.


ამ წამში ოთხი სეზონი ჩადგა.
ერთი წამწამის გაწვდენაზე გაზაფხულმა წამოთოვა და
თითქოს მესიზმრე,
მერ ეუეცრად ათასმა ფერმა იხუვლა და გადამეპენტა თავზე
სექტემბერი,ბერი ასხელა.
ზამთარი იდგა ბინდის გათეთრებამდე,
სანამ თავი არ ჩავხარე, მანამდე არ დადგა გვალვა.

აბელ კამელ კუმანე
ინკლი ბინკლი კრამაციკლი
ვიშლასძე


მივხდი რომ ვიღაც გვაერთებდა უხილავ ხელით.
აღარასოდეს ვეღირსებოდით ერთამანეთს,
ერთმანეთის თავსასთუმალებს.
ვიღაც ჟინით ინდომებდა ჩვენთვის, ორისთვის,
სარეცელს
ღრუბლის ფთილაზე გააწყობდა,
წნავდა სურვილებს.
ჩეჩდა, წნავდა და პენტავდა
ჩემს გულს..
მეც, წითელი ღარებით მეცვარებოდა მხრები,
ლავიწის ძვლები.
ერთხელ მგზავრობისას, რომ ფრჩხილით გავიკაწრე,
როცა გამახსენდა, როგორ დაჰკრეს ლურსმანი
მაჯას, მას შემდეგ, აქ და ამჟამად
მდის -
პაწანწკინტელა მეწამულ წერტილად დაგატარებ.

ვისი ხელი გინდა შენ,
ამოირჩიე.


არჩევანი მე დაგასწარი,
რადგან შენ არადანზე იდექი, შემეცოდე.

აბელ თუ კამელ
კამელ თუ აბელ


იუდა.

ინკლი ბინკლი

ნუ მდარდობ.
ხშირად გხედავ ჩემი ნეფეს თვალებში
როგორ უკრთი და გკოცნი.
გეამბორებით შენ და იესოს,
შენ და იესოს გეამბორებით.

უგანზომილებო კოეფიციენტები
2010 წლის 28 მაისი.

Comments

Popular posts from this blog

ბოროტებისთვის წესის აგება

ნატა ვარადა
ბოროტებისთვის წესის აგება


„სპარსეთში კი არა, რუსეთში ვართ, რუსეთში! სადაც რუსის სისხლი დაიღვრება და სადაც რუსის სამხედრო დროშა ჰფრიალებს, ის ქვეყანაც ჩვენია-მეთქი!” „ლამბალო და ყაშა”. მიხეილ ჯავახიშვილი. 1925 წელი.
1921 წლის 25 თებერვალი, რუსეთის მიერ საქართველოს, როგორც დამოუკიდებელი ქვეყნის ოკუპაციის ისტორიული თარიღია. მოთხრობა „ლამბალო და ყაშა“, სადაც ცარიზმის ერთმორწმუნეობის ფარსიამხილებული, მიხეილ ჯავახიშვილმა 1925 წელს დაწერა.იმავე წელს ჟურნალ „მნათობში“ იბეჭდება, ხოლო, შემდეგ ის ქვეყნდება 1926 წელს სახელგამის მიერ გამოცემულ კრებულში „ორი განაჩენი“. ამის შემდეგ მოთხრობას კიდევ ორჯერ, 1933 წელს და 1937 წელს ეღირსება დღის სინათლე. 1937 წელს წითელი სატანა მწერალსაც მისწვდება. მოთხრობას, თან ახლავს მწერლის მიერ გაკეთებული შენიშვნები, სადაც უცხო სიტყვების, ისტორიული თარიღების, გეოგრაფიულ ტერმინთა განმარტებების წაკითხვისთანავე მიხვდება მკითხველი, თუ რა დიდ შრომასთან აქვს საქმე. პირად არქივში მწერლის მიერ გაწეულ წინასწარ მუშაობაზეც მოიპოვება ცნობები. დაცულია საქაღალდეები წარწერ…

დაუჯდომელი წმინდა ადრიანეს და ნატალიასი

წმინდა მოწამენი ადრიანე და ნატალია (IVს.) ხსენება 26 აგვისტო (8 სექტემბერი)



დაუჯდომელი წმინდა ადრიანე და ნატალიასი (საშინაო საკითხავი)
წმინდა მოწამენი ადრიანე და ნატალია (IVს.) ხსენება 26 აგვისტო (8 სექტემბერი)
ტროპარი:მოწამეთაშენთა, უფალოადრიანედანატალიაღვაწლსაშინათვისსაგვირგვინიმოიგესუხრწნელებისაშენმიერღუთისაჩუენისა, რამეთუაქუნდათმათშენმიერიძალი, დამძლავრიდაამხვეს, დაშემუსრესკერპთაიგიუძლურიძალი, მათითამეოხებითაქრისტეღმერთოაცხოვნენსულნი

გოდერძი ჩოხელი - ბებო

ისედაც მიტოვებულ სოფელში მიატოვეს ბებო. ზაფხულში ვერ მოიცალეს შვილებმა, ზოგი სამსახურს იმიზეზებდა, ისეთ ადგილებზე მუშაობდნენ, გაცდენა არაფრით არ შეიძლებოდა. შვებულება თითქმის ოთხივემ ერთად აიღო, ოჯახებით აიყარნენ და ზღვაზე წავიდნენ. იქიდან დაბრუნებულებს კი, ისევ უამრავი გადაუდებელი საქმე ელოდებოდათ თბილისში. მთელი ზაფხული მოლოდინში გაატარა ბებომ. ერთთავად თვალებზე სანთელივით გაყვითლებულ ხეს იჩრდილებდა და გზას გაჰყურებდა. გზას გასათიბი ბალახი და შამბი მოსდებოდა, აღარც კი ეტყობოდა წესიერად. დილით, ანდა ნისლიანში რომ მოგენდომებინა გავლა ამ გზით, ისე იყო ბალახი ცვარით დამძიმებული, წელს ქვემოთ უცებ დასველდებოდი. ბებოს იმედი ჰქონდა, რომ ადრე თუ გვიან გამოჩნდებოდნენ მისი შვილები, რძლები და შვილიშვილები, ამიტომ წინასწარ თადარიგს იჭერდა ნისლიან ამინდში. რამდენიმეჯერ აივლ-ჩაივლიდა გზაზე. თან ჯოხით ცვარიან ბალახს ბერტყავდა, რომ „ქალაქელები“ არ ჩაელპო (ასე ეძახდა თავის შვილებს). სახინკლე ხორციც რამდენჯერ გაამზადა წინასწარ. სიზმარს ნახავდა ხოლმე, რომ ყველანი სახლში იყვნენ. დილაუთენია …