Skip to main content

ჯვრის დასაწერებელთა კანონი


ტროპარი, ხმა 2:
განა არ უნდა მეთქვა შენთვის,

უფალო,
მაისის თორმეტში, როგორ გამომიგზავნე
მეცამეტე მოციქული,
რომელსაც სიმაღლით შევიცნობდი
მერე რა, რომ ფრთები დედის მუცელში დარჩა - ისე ჩქარობდა.
რომ, მე ამას მაშინვე მივხვდი,
რომ, შენი ხელი ერია ყველაფერში,
რომ, დედაომ გითხრა ჩემზე,
რომ, მეტროს რვავე გაჩერებაზე
მე ვკითხულობდი მის ხუთგზის ქებას,
ხუთგზის ტკივილის
და შენც აღიღე ხელი ჩემზედ,
გამომიგზავნე ქერუბივით ჭაბუკი
რომ, მას აემართა თავისი მანქანა -
ფლოქვებდანალული შავი ცხენი,
წამოვსულიყავით, მტკვრითა და არაგვით და შემოვსულიყავი
ნინოსავით გაშლილი თმით, ჯვრით მაჯებზე.
რომ გვენახა, ანდრია პირველწოდებულის
დღეს სასწაულზე,
როგორ გროვდებოდნენ ათასნი
ტურისტნი და მოგზაურნი,
უცხონი და მოგვთა მსგავსნი,
ფოტოაპარატებით და კამერებით
მხარ და ხელ დათტვირთულნი
და არავის არ ჰყავდა ხელში ატატებული არც უშობელი,
არც აკვანი,
არც წითელბიბილოიანი მამალი,
არც სანთლები თავიაანთი ჩვილის ტოლად
ჩამოქნილი წინაღამეს.
შესაქმეს კი არა, გამოცხადებას ჰგავდა ის დღე.

ჯვარიდან სხვანაირი მოჩანდა, უფალო,
ჩემი სამშობლო,
ორმდინარე შერეული,
მთის წყაროებით გაანკარებული არაგვი
და დედაქალაქის მტვერმოგროვილი მტკვარი..
წყალსაცავი კი ჩაგუბებული ნაღველივით,
კაშხალს
რომ ეგუგუნა, იგუბებდა თავისავე თავს
და გადმოდიოდა ჩანჩქერივით.
ბავშვივით გულუბრყვილოდ იჯერებდა, რომ ჩანჩქერია
და არა ნაგუბი.

ქართლის ველები და ტყეები,
ჩიტებს და ყვითელპეპელებს
კვებავდნენ,
მთები, შენს ლოცვაში დანთქმულნი,
იდგნენ, იდგნენ,
რომ ადამიანებს გული არ დასწყდომოდათ ჩასვლაზე,
მიწისქვეშეთისკენ.

მარადიულია დგომა მთების,
მარადიულია ჯვრის ტაძარი,
მარადიულია ბერი კარიბჭესთან:
- გაიღეთ მოწყალება ჯვარდასაწერებელნო,
დასაჩუქრდებით კანონით..
მაგრამ ჩვენ ჯიბეზე ხელის გაკვრა დაგვეზარა,
არადა, მთელი დღე ჩამოშლილ ლოდებიან
ციხეს ვუთვალთვალებდით,
ლოდები, როგორც მოხუცი კაცის მარჯვენა და
მარცხენა მკლავები, გაეშალა -
გახარებას, გულში ჩაკვრით თუ გვევედრებოდა.

Comments

Popular posts from this blog

ბოროტებისთვის წესის აგება

ნატა ვარადა
ბოროტებისთვის წესის აგება


„სპარსეთში კი არა, რუსეთში ვართ, რუსეთში! სადაც რუსის სისხლი დაიღვრება და სადაც რუსის სამხედრო დროშა ჰფრიალებს, ის ქვეყანაც ჩვენია-მეთქი!” „ლამბალო და ყაშა”. მიხეილ ჯავახიშვილი. 1925 წელი.
1921 წლის 25 თებერვალი, რუსეთის მიერ საქართველოს, როგორც დამოუკიდებელი ქვეყნის ოკუპაციის ისტორიული თარიღია. მოთხრობა „ლამბალო და ყაშა“, სადაც ცარიზმის ერთმორწმუნეობის ფარსიამხილებული, მიხეილ ჯავახიშვილმა 1925 წელს დაწერა.იმავე წელს ჟურნალ „მნათობში“ იბეჭდება, ხოლო, შემდეგ ის ქვეყნდება 1926 წელს სახელგამის მიერ გამოცემულ კრებულში „ორი განაჩენი“. ამის შემდეგ მოთხრობას კიდევ ორჯერ, 1933 წელს და 1937 წელს ეღირსება დღის სინათლე. 1937 წელს წითელი სატანა მწერალსაც მისწვდება. მოთხრობას, თან ახლავს მწერლის მიერ გაკეთებული შენიშვნები, სადაც უცხო სიტყვების, ისტორიული თარიღების, გეოგრაფიულ ტერმინთა განმარტებების წაკითხვისთანავე მიხვდება მკითხველი, თუ რა დიდ შრომასთან აქვს საქმე. პირად არქივში მწერლის მიერ გაწეულ წინასწარ მუშაობაზეც მოიპოვება ცნობები. დაცულია საქაღალდეები წარწერ…

ანა ლაშხელი-ონიანი - ბებო

20 წელი იცხოვრა მარიამ ბებომ სიმარტოვეში. მარტოობა ისე რთული ასატანი კიდევ არ იყო, როგორც იმაზე ფიქრი, რას შვრებიან ქალაქში წასული შვილები, შვილიშვილები, როგორ ცხოვრობენ, რა უჭირთ და ულხინთ... ასეთი ფიქრები დილიდან საღამომდე თან დაჰყვებოდნენ ერთგული ჯოხივით და თუ წამით მიავიწყდებოდა, მაშინაც თავს უხერხულად გრძნობდა...
20 წელი მხოლოდ ერთი თვე, წელიწადში ერთი თვე ახელდა თვალებს მისი სახლი, როცა შვილები და შვილიშვილები გასართობად ჩადიოდნენ სოფელში. სხვა დროს ზამთრის ძილით ეძინა თითქოს...
"კი, ვიცი არაფერი გაკლიათ, მაგრამ ჩემი ხელით გაკეთებულს ლოცვის ძალა აქვს
და ამიტომ გიგზავნით, ამ პატარა ძღვენსო", ასე იწყებოდა ყველა წერილი, რომელსაც საგულდაგულოდ მიაკერებდა ქალაქისკენ გაგზავნილ ჩანთის შიდა პირს.
რძლებს ერთი უხერხული მომენტი აწუხებდათ, სოფლიდან გამოგზავნილი ჩანთის რაღაცნაირი სუნი. ერთმა თქვა, სოფლისააო, მეორემ - გაურეცხავი ნაჭრის სუნიაო, მესამემ ცხვირზე ხელი წაიჭირა და მოვაშოროთ დროზეო... ამოალაგებდნენ ღამეებნაფიქრ და ნაწვალებ ბებოს ძღვენს, შეახვევდნენ ჩანთას და მაში…

დაუჯდომელი წმინდა ადრიანეს და ნატალიასი

წმინდა მოწამენი ადრიანე და ნატალია (IVს.) ხსენება 26 აგვისტო (8 სექტემბერი)



დაუჯდომელი წმინდა ადრიანე და ნატალიასი (საშინაო საკითხავი)
წმინდა მოწამენი ადრიანე და ნატალია (IVს.) ხსენება 26 აგვისტო (8 სექტემბერი)
ტროპარი:მოწამეთაშენთა, უფალოადრიანედანატალიაღვაწლსაშინათვისსაგვირგვინიმოიგესუხრწნელებისაშენმიერღუთისაჩუენისა, რამეთუაქუნდათმათშენმიერიძალი, დამძლავრიდაამხვეს, დაშემუსრესკერპთაიგიუძლურიძალი, მათითამეოხებითაქრისტეღმერთოაცხოვნენსულნი