Skip to main content

ჯვრის დასაწერებელთა კანონი


ტროპარი, ხმა 2:
განა არ უნდა მეთქვა შენთვის,

უფალო,
მაისის თორმეტში, როგორ გამომიგზავნე
მეცამეტე მოციქული,
რომელსაც სიმაღლით შევიცნობდი
მერე რა, რომ ფრთები დედის მუცელში დარჩა - ისე ჩქარობდა.
რომ, მე ამას მაშინვე მივხვდი,
რომ, შენი ხელი ერია ყველაფერში,
რომ, დედაომ გითხრა ჩემზე,
რომ, მეტროს რვავე გაჩერებაზე
მე ვკითხულობდი მის ხუთგზის ქებას,
ხუთგზის ტკივილის
და შენც აღიღე ხელი ჩემზედ,
გამომიგზავნე ქერუბივით ჭაბუკი
რომ, მას აემართა თავისი მანქანა -
ფლოქვებდანალული შავი ცხენი,
წამოვსულიყავით, მტკვრითა და არაგვით და შემოვსულიყავი
ნინოსავით გაშლილი თმით, ჯვრით მაჯებზე.
რომ გვენახა, ანდრია პირველწოდებულის
დღეს სასწაულზე,
როგორ გროვდებოდნენ ათასნი
ტურისტნი და მოგზაურნი,
უცხონი და მოგვთა მსგავსნი,
ფოტოაპარატებით და კამერებით
მხარ და ხელ დათტვირთულნი
და არავის არ ჰყავდა ხელში ატატებული არც უშობელი,
არც აკვანი,
არც წითელბიბილოიანი მამალი,
არც სანთლები თავიაანთი ჩვილის ტოლად
ჩამოქნილი წინაღამეს.
შესაქმეს კი არა, გამოცხადებას ჰგავდა ის დღე.

ჯვარიდან სხვანაირი მოჩანდა, უფალო,
ჩემი სამშობლო,
ორმდინარე შერეული,
მთის წყაროებით გაანკარებული არაგვი
და დედაქალაქის მტვერმოგროვილი მტკვარი..
წყალსაცავი კი ჩაგუბებული ნაღველივით,
კაშხალს
რომ ეგუგუნა, იგუბებდა თავისავე თავს
და გადმოდიოდა ჩანჩქერივით.
ბავშვივით გულუბრყვილოდ იჯერებდა, რომ ჩანჩქერია
და არა ნაგუბი.

ქართლის ველები და ტყეები,
ჩიტებს და ყვითელპეპელებს
კვებავდნენ,
მთები, შენს ლოცვაში დანთქმულნი,
იდგნენ, იდგნენ,
რომ ადამიანებს გული არ დასწყდომოდათ ჩასვლაზე,
მიწისქვეშეთისკენ.

მარადიულია დგომა მთების,
მარადიულია ჯვრის ტაძარი,
მარადიულია ბერი კარიბჭესთან:
- გაიღეთ მოწყალება ჯვარდასაწერებელნო,
დასაჩუქრდებით კანონით..
მაგრამ ჩვენ ჯიბეზე ხელის გაკვრა დაგვეზარა,
არადა, მთელი დღე ჩამოშლილ ლოდებიან
ციხეს ვუთვალთვალებდით,
ლოდები, როგორც მოხუცი კაცის მარჯვენა და
მარცხენა მკლავები, გაეშალა -
გახარებას, გულში ჩაკვრით თუ გვევედრებოდა.

Comments

Popular posts from this blog

ბოროტებისთვის წესის აგება

ნატა ვარადა
ბოროტებისთვის წესის აგება


„სპარსეთში კი არა, რუსეთში ვართ, რუსეთში! სადაც რუსის სისხლი დაიღვრება და სადაც რუსის სამხედრო დროშა ჰფრიალებს, ის ქვეყანაც ჩვენია-მეთქი!” „ლამბალო და ყაშა”. მიხეილ ჯავახიშვილი. 1925 წელი.
1921 წლის 25 თებერვალი, რუსეთის მიერ საქართველოს, როგორც დამოუკიდებელი ქვეყნის ოკუპაციის ისტორიული თარიღია. მოთხრობა „ლამბალო და ყაშა“, სადაც ცარიზმის ერთმორწმუნეობის ფარსიამხილებული, მიხეილ ჯავახიშვილმა 1925 წელს დაწერა.იმავე წელს ჟურნალ „მნათობში“ იბეჭდება, ხოლო, შემდეგ ის ქვეყნდება 1926 წელს სახელგამის მიერ გამოცემულ კრებულში „ორი განაჩენი“. ამის შემდეგ მოთხრობას კიდევ ორჯერ, 1933 წელს და 1937 წელს ეღირსება დღის სინათლე. 1937 წელს წითელი სატანა მწერალსაც მისწვდება. მოთხრობას, თან ახლავს მწერლის მიერ გაკეთებული შენიშვნები, სადაც უცხო სიტყვების, ისტორიული თარიღების, გეოგრაფიულ ტერმინთა განმარტებების წაკითხვისთანავე მიხვდება მკითხველი, თუ რა დიდ შრომასთან აქვს საქმე. პირად არქივში მწერლის მიერ გაწეულ წინასწარ მუშაობაზეც მოიპოვება ცნობები. დაცულია საქაღალდეები წარწერ…

დაუჯდომელი წმინდა ადრიანეს და ნატალიასი

წმინდა მოწამენი ადრიანე და ნატალია (IVს.) ხსენება 26 აგვისტო (8 სექტემბერი)



დაუჯდომელი წმინდა ადრიანე და ნატალიასი (საშინაო საკითხავი)
წმინდა მოწამენი ადრიანე და ნატალია (IVს.) ხსენება 26 აგვისტო (8 სექტემბერი)
ტროპარი:მოწამეთაშენთა, უფალოადრიანედანატალიაღვაწლსაშინათვისსაგვირგვინიმოიგესუხრწნელებისაშენმიერღუთისაჩუენისა, რამეთუაქუნდათმათშენმიერიძალი, დამძლავრიდაამხვეს, დაშემუსრესკერპთაიგიუძლურიძალი, მათითამეოხებითაქრისტეღმერთოაცხოვნენსულნი

გოდერძი ჩოხელი - ბებო

ისედაც მიტოვებულ სოფელში მიატოვეს ბებო. ზაფხულში ვერ მოიცალეს შვილებმა, ზოგი სამსახურს იმიზეზებდა, ისეთ ადგილებზე მუშაობდნენ, გაცდენა არაფრით არ შეიძლებოდა. შვებულება თითქმის ოთხივემ ერთად აიღო, ოჯახებით აიყარნენ და ზღვაზე წავიდნენ. იქიდან დაბრუნებულებს კი, ისევ უამრავი გადაუდებელი საქმე ელოდებოდათ თბილისში. მთელი ზაფხული მოლოდინში გაატარა ბებომ. ერთთავად თვალებზე სანთელივით გაყვითლებულ ხეს იჩრდილებდა და გზას გაჰყურებდა. გზას გასათიბი ბალახი და შამბი მოსდებოდა, აღარც კი ეტყობოდა წესიერად. დილით, ანდა ნისლიანში რომ მოგენდომებინა გავლა ამ გზით, ისე იყო ბალახი ცვარით დამძიმებული, წელს ქვემოთ უცებ დასველდებოდი. ბებოს იმედი ჰქონდა, რომ ადრე თუ გვიან გამოჩნდებოდნენ მისი შვილები, რძლები და შვილიშვილები, ამიტომ წინასწარ თადარიგს იჭერდა ნისლიან ამინდში. რამდენიმეჯერ აივლ-ჩაივლიდა გზაზე. თან ჯოხით ცვარიან ბალახს ბერტყავდა, რომ „ქალაქელები“ არ ჩაელპო (ასე ეძახდა თავის შვილებს). სახინკლე ხორციც რამდენჯერ გაამზადა წინასწარ. სიზმარს ნახავდა ხოლმე, რომ ყველანი სახლში იყვნენ. დილაუთენია …